2_0_0_7_/_0_4__________NL N_e_w____C_a_l_e_d_o_n_i_a

Eindelijk... ik heb ze in handen... de instapkaarten naar 't paradijs...

Nog maar net iets meer dan 4.250.000 seconden (ja, ja, inderdaad, ik begon maar meteen af te tellen... lol) te gaan en ik mag België voor 5 weken vaarwel zeggen.

Vijf weken welke, indien het van mij zou afhangen, gerust een eeuwigheid zouden mogen duren want ik was reeds twee maal voorheen in Nieuw Caledonie en 'k weet dus wat ik te verwachten heb... Ongeduldig afwachten om er opnieuw de sfeer en de omgeving te zien, te voelen, te ruiken, te proeven,... en verloren te lopen in ongerepte natuur.

M'n geduld wordt op de proef gesteld... MAAR... ondertussen nog maar net iets minder dan 4.250.000 seconden om af te tellen...

WOW... als alles naar wens verloopt begin ik rond deze tijd over exact één week met inchecken...

Ondertussen de weersvoorspellingen aan de andere kant van de wereld in 't oog aan 't houden geweest en maar hopen dat er enige verbetering op komst is. Want hoewel cycloon Becky momenteel geen gevaar meer betekent brengt die toch regen en zware winden met zich mee... En mocht ik regen en zware winden willen.. ja, dan hoef ik hier niet eens de grens over en kan net zo goed thuis zitten... Alhoewel, da's maar bij wijze van spreken, geloof mij... LOL

Naar aloude gewoonte toch nog tot een stuk in de nacht aan 't pakken geweest en slechts een paar uurtjes geslapen... Om 06:00... "ring ring" de wekker, veel te vroeg, zou later blijken...

Het laatste brood, een laatste sneetje ham, de laatste lik confituur en zelfs niet genoeg boter voor alle boterhammen... ja de koelkast is nu echt leeg... een uur nadat ik mijn ogen optrok kan de stroom uit en de deur dicht…

Pa brengt me bepakt en bezakt met de wagen tot aan Gent St Pieters, het perron van 07:29 staat er nog verlaten, tot dan nog tijd voor een laatste Belgische koffie (hhhm laatste?) en dan, na amper 20 minuutjes treinen reeds de stop in Brussel Zuid… ai ai, amper 20 minuutjes, een mens heeft geen waar meer naar zijn geld! (lol)

Incheckbalie blijkt pas om 09:00 de deuren te openen… gelukkig koffiebar in de buurt… nog even de lucht opsnuiven, een babbel tussendoor, beetje de beentjes strekken nu het nog kan en flink wat kopjes koffie (deze Belgische zijn nu echt de laatste voor enkele weken… hoewel… ik treur er niet om…) om de tijd te doden…

Stipt op tijd (10:25) sluit de trein de deuren en met vliegende vaart richting Parijs, nog geen 90 minuten later zit die rit er ook al op en ‘k heb niet eens de Franse grens zien passeren ;-)

Voor het eerst kennis gemaakt met Charles-de-Gaulle-by-day (de vorige keren steeds een quasi verlaten CdG om 23:45 ontmoet, waar aanschuiven voor bagage inchecken vrijwel onbestaand was) en nu versta ik waarom je steeds tijdig aanwezig moet zijn… toch wel een goed uur in de rij gestaan om te horen dat alle A-zetels reeds toegewezen zijn en ik enkel nog een 48F-venster ter beschikking heb… aw aw afwachten wat dat zal geven bij ’t slapen… maar ‘k ben ondertussen wel van mijn 29,800kg (wow… die weegschaal thuis werkt dus echt perfect want ik kwam uit op 29,600kg) verlost… hierover geen zorgen meer tot in Nouméa…

Op naar paspoortcontrole… geloof het of niet… maar na nog geen half uur zit ik al in taxfree… ppfff al die poespas over moeilijke controles, niets van aan! lol… en vanaf nu geen zorgen meer over mijn paspoortfoto… hehe, alleen maar hopen dat ze er bij de verdere controles ook zo over denken… fingers crossed…

Vliegtuig in, voor het eerst een blik van boven op de Eiffeltoren (ghoh… van op de grond lijkt die toch groter! GRIN) en klaar –willen of niet- voor een vlucht van bijna 12 uur, geheel in de staart van ’t vliegtuig, slechts 2 zetels… welke pas net voor ‘t opstijgen door een kleine enkel-Japans-sprekende-Japanner werd ingenomen… lap… daar gaat mijn kans op een liggende vlucht… Enkel Japans sprekend maar snurken blijkt een wereldtaal te zijn, en ‘k vermelde reeds dat hij klein was ook, maar dat snurken dat kan hij voor tien!!! En smikkelen en smekken voor minstens even veel… maar mijn “Shake no shio yaki” (eerste les Japans : Gekookte zalm met rijst en gestoomde groenten), tomatentatin, Camembert, een Madeleineke en platte kaas met mango smaken mij er niet minder om!

Na de laatste James Bond film, Casino Royal, oorpijn van te kleine koptelefoontje en enkele in-seat Tetris-spelletjes verder eindelijk de truc gevonden om dodo te doen… voeten tussen zetel en ’t venster, ‘t kussen op de armleuning, ’t hoofd daarop en 7 uur later wakker gemaakt worden voor ’t ontbijt… we zitten nog steeds op 37.000 voet en vliegen tegen net geen 1000 km per uur…

Ongeveer 20 uur (13 uur vlucht, jaja, blijkbaar veel tegenwind maar met excuses van de piloot en 7 uur tijdsverschil) en reeds een dag verder voet aan grond gezet in een druilerig Osaka…

Vlekkeloos door de in-transit gekomen en een uurtje minder om mijn mails te lezen (stomme pps deed mij blijkbaar net iets te luid lachen, want Kate uit Australië, die net naast mij zat, wou wel weten wat zo grappig was… gelukkig vond ze die ook wel leuk… zag je me daar anders al zitten? lol) en er enkele te schrijven (gratis hotspots om de haverklap hier)… Tot de incheck nog wat zitten keuvelen en afscheid genomen… ze moet net iets meer naar ’t Westen…

Uit-transit bij wijze van spreken nog sneller dan de in en keurig op tijd (11:30 plaatselijke tijd) vanuit een taxiënd vliegtuig 19A-zetel de controletoren in de verte zien verdwijnen… Geen ontsnappen meer mogelijk uit de Aircalin-vleugels voor de volgende 9 uur… God, ze spelen hier dezelfde film… dus maar opnieuw wat Tetris, Patience en een paar Sudoku’s voor de kip met tomatensaus, kaas en appeldessert… Nog maar een paar uurtjes wakker en toch een uiltje vangen… fluitje van een cent, hoewel… vanaf nu wil ik enkel nog F-zetels! lol.

Desalniettemin moest ik toch opnieuw gewekt worden voor het avondmaal (nu ja, avondmaal… da’s een groot woord… een paar blaadjes zoet-zure sla, 4 stukjes fruit, 1 klein kaasje, een keiharde sandwich zonder boter en een kop bittere koffie waar zelfs 2 zakjes suiker en melk geen verandering konden bieden)… MAAR niets kon mij deren… op ’t scherm voor mij kan ik aflezen dat Nouméa slechts een goeie 2 uur vliegen verwijderd is… hhhmmmmmm…

Flinke turbulentie maar prachtig aan de grond gezet en zelfs 2 minuten voor op schema J… het is nu 22:15 plaatselijke tijd (9 uur vroeger dan in België) en nog 19°… voelt drukkend warm maar oooh zo heerlijk… en dan die geuren welke waarschijnlijk enkel mijn neus prikkelen… een onrealistisch gevoel van thuiskomen…

1 uur 30 later zit ik al in de gehuurde Hertz… nog 42 km scheiden mij van mijn eerste slaapplaats… geen wolkje aan de lucht…

Wow wow zo raar… kippenvel… 5 jaar geleden dat ik nog op deze weg reed en ’t voelt alsof ik er in al die tijd nooit weg was, links, rechts rechtdoor tot in ’t centrum en zelfs daar met m’n ogen toe (ter geruststelling… da’s bij wijze van spreken) tot voor de deur in Quartier Latin… De deur open, en inderdaad… binnen herken ik het met moeite… maar zoals steeds voorheen koelkast proppensvol en ‘t bed kijkt uitdagend, maar met nog maar pas uuuuuren geslapen raap ik de moed om toch eerst de koffer en rugzak uit te pakken, vlug-vlug een verkwikkende douche te nemen, een cola te drinken terwijl ik het thuisfront van veilige landing op de hoogte breng en snel terugblik op de afgelopen vluchten die eigenlijk van meer dan van een leien dakje gelopen zijn… maar meer nog… ik probeer vooruit te blikken naar het onbekende en bekend wat mij de volgende maand te wachten staat… 03:00 en ik kan met moeite wachten tot het ochtendgloren… maar ‘k maak van mijn hart een steen en kruip onder het laken… voor even… want een laken is hier absoluut overbodig… ik hou het nog net uit zonder airco…

Zondagochtend… ochtendgloren… hoewel?... Ochtendgloren… blijkbaar zijn de vogels hier al druk in de weer lang voor de ochtend deze term waardig is… 05:00 en een wekker van vogels van allerlei pluimage brengen uit een kortstondige droom meteen in een nieuwe… wakker worden in Nouméa!!!

De voormiddag lopen luieren en kuieren in een onmiddellijke omgeving, hoofd nog in de wolken… Hoewel? Dat vliegtuig? Dat was toch gisteren?

Na de middag de wagen in voor een ietwat verdere verkenning… temeer daar er voor vandaag en morgen 200 “gratis” kilometer per dag meegeleverd werd bij de wagen…

Op weg naar Païta om te onderzoeken of ik deze keer een paar meer petrogliefen zou kunnen ontdekken dan vorige keer… Geen geluk, nog net dezelfde, zelfs niet ééntje meer kunnen bespeuren… Graffiti daarentegen… heeft hier, merk ik, ook al zijn intrede gedaan… gelukkig niet op de petrogliefen…

Geplande keerpunt van de dag is het +/- 40 km verder gelegen La Foa, maar ‘k wil onderweg even stoppen bij een merkwaardig standbeeld/monument in Tontouta welk gisteren uit volle duisternis opdook in ’t aanschijn van mijn koplampen… Zodra de weg richting luchthaven ingereden kan ik de witte schim reeds ontwaren… en dichterbij minder majestueus dan eerst gedacht… doet mij onmiddellijk aan een Cagou denken, maar gezien dit te maken heeft met de eerste vlucht Parijs – Nouméa… en een Cagou niet kan vliegen… ‘k betwijfel het… maar ‘k kom er het fijne nog van te weten voor ik terugkeer…

Rond vier uur nog rijdende naar m’n dagkeerpunt onder een steeds maar donkerder hemel… en nee, ’t is niet door vroegtijdig vallen van de nacht!... Hetgeen enkele tellen later duidelijk blijkt wanneer de eerste kleine regendrupjes mijn stoffige voorruit nog minder doorzichtig maken… gelukkig ruitenwisservloeistof rijkelijk aanwezig… maar de wissers staan nog niet stil of die kleine drupjes veranderen in bakken (lees : BAKKEN) regen uit de lucht… La Foa moet wachten… Rechtsomkeer… Ruitenwissers op topsnelheid, gaspedaal ingedrukt voor slakkengangetje en goed uit doppen kijkend richting Nouméa…

‘k Zou zeggen… een Pasen om nooit te vergeten… en niet omdat er voor ’t eerst geen eitjes waren… ;-)

Gisterenavond als een blok in slaap gevallen en deze morgen opnieuw met een kakofonie van getjilp, gekrijs, gekir,… whatever gewekt… en hoewel uren langer geslapen kan ik niet zeggen deze keer gelukkig te zijn geweest met het ochtendlijke concert… maar éénmaal wakker moet ik het er deze tweede feestdag dus toch maar mee stellen… hopelijk zijn ze tijdens de werkweek wat zwijgzamer…

De vogels graag wat zwijgzamer en de bloedzuigende insecten wat minder hongerig… 29 kanjers van beten op mijn linker onderbeen, m’n rechter is iets meer toonbaar, maar jeuken doen ze beiden om ter meest… (Dat er nu nog eens iemand zegt da’k geen fantastisch bloed heb!! Hahahaha)

Soit, geen tijd om veel te krabben want de Hertz dient voor 10:00 ingeleverd en de andere opgehaald tegen zelfde tijdstip… Ik beslis eerst de nieuwe op te halen, deze ‘thuis’ te zetten en dan de dure Hertz-vogel binnen te leveren… Twee wagen tezelfdertijd, beetje decadent, maar enkel uit veiligheidsoverwegingen… en daarenboven…Point Rouge levert eenzelfde Renault Twingo voor eenzelfde periode van tijd en zelfs nog met 1000km extra op de teller te gaan voor 65% van de concurrentie… Hoe ze ’t doen? Blijkbaar simpel… ze zijn gespecialiseerd in autoverhuur voor lokale bevolking, zitten niet op de luchthaven en azen niet op toeristen… en toch is ’t daar telkens in de rij staan… Gelukkig een wagen vanuit België gereserveerd anders kon ik hier op m’n kin kloppen… omwisselen tegen eentje met airco zit er echter jammer genoeg niet meer in… maar zonder zal ook wel te doen zijn…

De weergoden zijn mij welgezind vandaag… met bijna geen regen op m’n nek de zeven kilometer van ’t kantoor naar stad terug kunnen wandelen… (ppst.. niet verder vertellen… zullen er wel een stuk of 10 geweest zijn in ’t totaal… maar ‘k wist da’k naar rechts moest… dus ik de eerste de beste straat in… en maar doorstappen… heuvel op, heuvel af… en plots… voila… doodlopend… dus maar terug tegenovergestelde richting, heuvel af, heuvel op, tot terug op een goeie 300 meter van m’n startpunt… maar nog altijd slechts piepkleine druppeltjes en ik moet echt wel goed mikken om er eentje te vangen…

OK, dus maar richting stad via de hoofdweg en met een flinke bocht in de slechte richting… Zodoende via mij gekende Anse Vata, Baie des Citrons en Baie de l’Orphelinat naar de eindbestemming… onderweg twee halve liters fris door slokdarm laten lopen en waarschijnlijk minstens evenveel uitgezweet… en ondertussen toch wel een paar kilo bijgekomen wegens ’t gewicht van de door regen doordrongen kleren… mijn geluk ging halverwege in rook op… kleine druppeltjes??? LOL

Vandaag opnieuw een dag om geen hond door te sturen, maar ‘k moet toch even een steen van m’n hart maken en de 7 meter tot aan de wagen m’n haar nat laten worden (ahah hoe durf ik zoiets zwart op wit te zetten??!!... Vraag het mij niet, ik weet het niet… hahahah)… De auto in en enkele kilometer verder in de Carrefour van Dumbea op zoek naar boodschappen en op onderzoek uit… zouden ze hier misschien sojaproducten hebben? (en ikke soms een ietsepietsie beroepsmisvorming?) Awawajawaw… yep…

2 DESSERTS… chocola en caramel… elk 4 potjes van 100gr… voor een schappelijke prijs van elk 770 XPF (laat ons zeggen 6,5 euro… en ja, schappelijk… wacht als je de prijs hoort van de verse) en

2 VERSE… citroen/mango en perzik/lychee… zelfde verpakking… minder schappelijke prijs… (althans in ‘ons europees’ zicht…) namelijk elk 1.395 XPF (Bijna 12 euro!!)... zitten wel echte stukjes fruit in… alsof dat de leegte in de portemonnee verkleint… maar lege portemonnee of niet… alle vier de soorten in de mand… verder nog wat pizza, melk (gewone), ontbijtgranen, beetje fruit, ... enfin de gewone dingen des levens en op naar de kassa…, door de nog steeds plenzende regen opnieuw met druipende lokken de auto in , de raampjes goed dicht, en maar beginnen zweten... zelfs met de koeling op maximum... . Ooit… wanneer opnieuw een wagen dient gehuurd in tropische plaats… zal het er toch wel één met A/C zijn… nodig of niet… (konden mijn yofu’tjes al op temperatuur beginnen komen… nu nog kilometers te wachten voor we aan de koelkast zijn… en ik zit op hete kolen om die soeplepels van 1 euro te proeven… GRIN… zo’n potje kan ook op 2 soeplepels van 1,5 euro… maar ‘k vond die 2 wagens gisteren al decadent genoeg… dus 1 potje eerlijk verdelen over 3 soeplepels… laten mij iet of wat redelijk blijven…

Thuisgekomen de potjes te koelen gezet en de pizza in de oven… oeps… die zegt niet veel… lichtjes branden maar warm worden… da’s ander koek… ok… dan maar via de pan… smaakt even lekker… en dan daarna… met ogen dicht en 7 keer overwegend om wel door te slikken of niet… hhmmja… die mango/citroen mag er zeker en vast wezen (ne keer kijken of ik er geen Belgisch patent kan op nemen… hahah)… die lychee bijt mij ook in ’t been, maar insecten bij de vleet die daar ook willen bijten… dus die tweede yofu moet tot morgen wachten…

Vandaag Boulouparis en La Foa aan de beurt… ‘k besliste nog niet onmiddellijk door te steken naar ’t volledige noorden maar deze nacht opnieuw in Nouméa te slapen… De afstand voor bezoek aan La Foa en de tussenliggende plekjes welke nog in m’n geheugen gegrift staan van 5 jaar geleden is perfect voor een daguitstap…

Boulouparis… er was hier de vorige keer niets op de alcoholstokerij na, toen lekker lang moeten zoeken voor ik ze eindelijk gevonden had… en er nu met m’n ogen toe voorbij gereden… ja, voorbijgereden… gezien de flessen van vorige keer nog ongeopend in de kast staan… Verder niets bijzonders te melden… nog steeds niets… gewoon een dorp op de R1 naar het noorden…

Enkele kilometer voor La Foa… de afslag naar la Plage de Ouano, ‘k herinner mij deze plaats als deze waar ‘k vorige keer een paar wegdroomfoto’s geschoten heb en wil de veranderingen over de afgelopen jaren onder de loupe nemen… De zandweg erheen roept onbevangen beelden op… die windmolen… gelukkig wist ik no precies waar die stond… anders was ik er zonder twijfel zo voorbij gereden… het huidig landschap spreekt zoooo veel minder tot m’n verbeelding… en ook het strand kilometers verder laat weinig heel van de idyllische fragmenten in m’n hoofd… ik nam er zelfs geen foto’s… verloochen de realiteit en hou vast aan paradijselijke beelden uit een verleden… Het bezoek aan het strand, waar de oceaan, wegens de droogte (??? En het goot voorbije dagen dat ’t nie schoon was in Nouméa) van de laatste maanden, plaats maakte voor dorre vlakte die niet één foto ontlokte, was van onschatbaar korte duur…

La Foa… rijdend vraag ik mij af of de Passerelle eenzelfde lot beschoren zou zijn als de met graffiti besmeurde petrogliefen-site van Païta?... Bij aankomst blijkt al gauw dat dit hier niet het geval is… het lijkt alsof de tijd hier is blijven stil staan… ieder hoekje en ieder kantje ziet er nog hetzelfde uit… Zelfs Madamme van ’t hotel waar ik vorige keer een paar nachten verbleef ziet eruit alsof ze uit hetzelfde doosje komt… ze herkent me zelfs nog en vraagt hoe het leven in België er aan toe gaat (wow wow.. en ik die dacht dat ik een goed geheugen had!!)

Alleen het Cultureel Centrum heeft een meer dan serieuze opknapbeurt gekregen… een prachtig ogend toeristisch centrum net naast de deur…

Vandaag geen speciale zaken te melden… de Belgische Consul is ‘t land uit tot en met 15 mei… een week nadat ik al terug aan de slag zal zijn in Wevelgem (België – LOL)… Lap… opnieuw krijg ik hem niet te spreken… maar op z’n antwoordapparaat krijg ik het telefoonnummer van de Nederlandse te horen… die dan maar gebeld… z’n secretaresse geeft m’n vragen door en er zal terug contact met mij opgenomen worden…

Mijn ander beschikbaar contact blijkt reeds sedert 2005 niet meer in Le Territoire aan de slag te zijn… GGGrrrrrr ik sta terug bij af, op nul, nada, niets, … Heb mij al lekkerder gevoeld…

Voor de rest eigenlijk alleen maar een beetje doelloos voet voor voet verzet en uitgekomen bij een klein kraampje waar ze pomme cannel verkochten… met geschubde schil lijkt ie verdomd goed op een reuzegrote lychee en getiktakt koop ik er mij 3 zonder te weten of ze bij mij in de smaak zullen vallen… (haha… maar gezien ’t schijnt da’k op vakantie toch alles eet )

Ja, kijk, als je eet wat je niet kent, weet je ook niet hoe je het moet eten en de eerste was dan ook een moord bij daglicht in overvolle straat… (gelukkig kent niemand mij hier... LOL…) blijkbaar thuis te eten met mes (om eerst deftig open te snijden) en met lepeltje (op dan deftig uit te lepelen)… een lepel vol knappe pitten met ietwat van vruchtvlees omheen, vruchtvlees dat bij wijze van spreken smelt op de tong en enkel de gladde pitten achterlaat… wow WOW… hier wil ik er nog van!!

Extra vroeg uit de veren deze morgen voor de weekmarkt in Ducos… wekker om half 5 (is dit vakantie?? LOL)… en half uurtje nadien reeds onderweg om er tijdig te zijn terwijl de goederen nog worden uitgeladen… oops… was reeds voorbij de marktplaats, één grote min of meer overdekte plaats, weinig of geen bedrijvigheid… maar nog geen 15 minuten later en redelijke drukte van jewelste… ai… en reeds zware discussie in de andere uithoek… toch eens een oortje werpen… tjiens… in België ben ik niet half zo nieuwsgierig (lol)… blijkbaar een nieuwkomer die de standplaats van een ancien ingenomen heeft… soit… einde van discussie… handen geschud… nieuwkomer mag blijven waar hij staat en krijgt plaats toegewezen voor volgende week…(zou dat er bij ons ook zo aan toe gaan?)

Tegen dat de klokketoren aan de overkant zeven keer ‘dingggg’ laten horen heeft kan je hier op de koppen lopen en om de twee stappen andere geuren opsnuiven… vis, groeten, vlees, planten, bloemen, klaargemaakte snacks, drank,… het staat hier gewoon allemaal op een naar onze maatstaven niet gekende manier door en over elkaar… maar da’s dan waarschijnlijk ook één van de redenen waarom er hier zoveel charme in de lucht hangt… (alhoewel, wie ben ik om te vergelijken… LOL… moet zeker 20 jaar geleden zijn da’k nog een Belgische markt bezocht…)

Een paar keer twijfelend van zou-ik-of-zou-ik-niet voorbij een zuur-zoet geurend standje met wok en massa’s rode kippestukjes op houten stokjes gespiesd (nee, nee, niet de alom gekende satéstokjes, ze zien er meer uit als gewone takjes) die er als om in te bijten uitzien wanneer ze sissend en krokant gebakken uit de gloeiende olie komen… rijtje schuiven want ze zijn zeer in trek… 3 keer 200 francs (natuurlijk… meteen 3 stuks gekocht want als ’t lekker is wil ik niet nog eens 10 minuten aanschuiven ) neergeteld en HAP….. AAAGGGrrr…. Waar is die waterslang?? Ik had het kunnen weten… LOL

Zelfs zonder de zon welke tegen 8 uur reeds brandend op het witte dak van de wagen neerkijkt had ik zwetend en innerlijk oververhit de weg terug afgelegd om te stoppen bij een andere marktplaats in ’t centrum van Nouméa bij de Baie de la Moselle… een even drukke maar iets meer georganiseerd ogende markt, waar naast gelijkaardige waren als daarstraks, ook snuisterijen aan de man gebracht worden… moest het hier overlopen van toeristen, je zou kunnen denken da’t voor die groep van mensen is… maar die zijn op één hand te tellen en het is ook vlug merkbaar dat het de inlandse bevolking is die deze dingen ook werkelijk aanschaffen… instant ter plaatse gemaakte schilderijtjes van Caledonische streken aan de andere kant van ‘t eiland, schelpjuwelen, parels, pareo’s, kleurrijk bedrukte stoffen, hemden, kleedjes,… en om nu te zeggen dat ze goedkoop zijn…

Hier aan de verleiding weerstaan om opnieuw een kippestokje te kopen, wel iets anders geprobeerd (na te hebben gevraagd of ’t niet te pikant is) om mijn middagmaag te vullen voor ik de 50 km aanvang richting Zuid, richting Het Verzonken Park van de Blauwe Rivier… de vorige twee maal da’k hier was is het er wegens weeromstandigheden nooit van gekomen om dit tot mijn verbeelding sprekend landschap met eigen ogen te aanschouwen… Vroem vroem, weg ben ik…

Ingang van ’t park… grote letters dat bezoekers tegen 17 uur uit het park moeten zijn… ok… met de auto een toertje maken moet lukken in die paar resterende uren…

Kassa van ’t park… meneer… auto kan niet… de Pont de Perignant is ingestort en enkel te voet of met de fiets aan de hand te gebruiken… wagen moet aan ingang achterblijven… LAP… Gelukkig vroeg genoeg in ’t verlof langsgekomen om een nieuw bezoek te kunnen inplannen… want dit jaar wil en zal ik het landschap aanschouwen!

Ondertussen te laat om nog eens 30km af te leggen naar les Chutes de la Madeleine en net zoals op de heenweg, op de terugweg talloze keren stand gehouden om talloze foto’s te nemen van de sprookjesachtige landschappen welke 5 stappen verden nog meer sprookjesachtig lijken… gelukkig digitaal toestel… 2Gb geheugenkaart… kan foto’s kieken tegen ’t zot worden… ik kies er later de beste wel uit… en bovendien… de foto’s geven toch nooit 100% weer wat ik voel en zie op dit moment… ze zijn slechts een licht afkooksel van de realiteit maar helpen later wel vergeten stukjes terug voor de geest te halen en als het ware opnieuw te laten beleven (wanneer de heimwee naar een klein deeltje op ’t zuidelijk halfrond te groot wordt…. Hehe)

Geen wekker gezet en deze morgen zonder verpinken geslapen tot bijna 9:30… zelfs de vroege vogels niet gehoord… ‘k wou nochtans terug even tot aan de markt maar tegen de tijd d’k daar kan zijn zal er niet veel meer te bekijken vallen… tweede bezoek zal tot volgende week moeten wachten als ik in de buurt ben, zoniet…

Als middageten wild everzwijn voorgeschoteld gekregen… mag hier privé eigenlijk enkel klaargemaakt worden wanneer zelf gevangen en gedood, maar de blijkbaar kan je d’er hier toch via via aangeraken… ‘k laat het niet koud worden want ‘t smaakt heerlijk… mijn eerste everzwijn… dessertje en likeurtje (bij deze temperaturen nog vlugger naar ’t hoofd gestegen dan normaal… en die mij kent weet hoe rap vlug dat anders al gaat… LOL)… best half uurtje wachten voor mij op straat begeef… Dumbea lijkt wel aanlokkelijk om eens een kijkje te nemen naar la Confrèrie de l’Ommelette Géante waar zelfs enkele Belgische leden door het plaatselijke werden voor uitgenodigd…

Helaas, blijkbaar ben ik niet de enige die dit idee toegedaan is, want een ongeziene drukte op de weg, zelfs al stilstand op de snelweg, kilometers voor de afrit… dus maar rechtdoor gereden met de idee de volgende afslag te nemen en Dumbea langs de andere kant te bereiken… jaja… in mijn dromen…

Is dus een dag geworden zonder ook maar één Belg in ’t vizier te krijgen, bovendien waren er toch geen Vlamingen bij, dus oefenen van de Nederlandse taal zou er toch niet bij geweest zijn (lol). Op de heenweg een aanlokkelijke zandweg aan de rechterkant gezien richting Koghi en deze voor enkele kilometer gevolgd… omhoog, omlaag, links kronkelend, rechts,… zonder einde… en nog geen eindpunt in zicht… wegens ’t vallen van de avond toch wel met tegenzin rechtsomkeer gemaakt me de gedachte in ’t achterhoofd om de weg voor mijn vertrek zeker opnieuw op te zoeken en tot het einde door te gaan…

wow wow wow... 5 minuutjes tijd... onvoldoende om veel te schrijven ... dus maar vlug vlug een paar fotootjes...

LOL... 'k Had beter geopteerd om wat te schrijven... die enkele van een paar dagen geleden in Païta Tontouta en deze van't zuiden waar ik mijn verhaal nog over kwijt moet hielden mij bijna 2 (kostbare) uren zoet...

Maar allez.. de honger naar de eerste zichtbare bewijzen zal nu toch ietwat gestild zijn...

OOh ja... die bovenste... da's ene speciaal voor Annick... bewijs dat er nog beesten zijn hier...

PS : sorry dat er voorlopig geen kaartaanduidingen zijn.. maar da duuuuuuuurt nog langer....

Deze avond uitgenodigd voor dineetje in “Les 3 Bé” (Bé… bij navraag blijkt dit Vietnamees te zijn voor broers & zussen… OK, niet da’t ’t er veel toe doet, maar gezien ik dit Frans woord niet kende, en ik toch mijn honger wou stillen…lol)… Zengende hitte vandaag, zelfs één (allez, neem 10) stapje doet m’n hemd als net-uit-de-wasmachine aanvoelen… da’s hier dit jaar toch wel de eerste keer da’k dit gevoel meemaak… aw aw had ik nu maar voor een auto met airco geopteerd… Mij de hele dag quasi bewegingsloos beziggehouden… kaartje schrijven, hier wat noteren, fotootjes bewerken… want ik wil er deze avond niet als een half verzopen kalf uitzien… Ooh, ja, niet alleen de taalhonger maar ook de echte werd zeker ook gestild later die avond… heel veel zeevruchten op ’t menu, foie gras, oesters op ontelbare wijzen, gevulde krop (blijkbaar delicatesse, maar mij klinkt het toch niet onweerstaanbaar)… en gekozen voor een simpel ‘klein’ voorgerecht van gerookte zalm met ananas… (klein??? Hoe moet een ‘grote’ portie er dan uitzien???) en als voorgerecht een echt typisch gerecht… kangoeroe (haha... Australië is tenslotte toch maar 3 uurtjes vliegen van hier...)… Maar typisch of niet… ‘k lik m’n vingers er nu nog voor af… OK, zoals gepresenteerd heeft het veel weg van onze Vlaamse stoverij en de omgeving zal het hier wel lekkerder laten smaken dan thuis… maar toch eens kijken in Delhaize als ik thuis ben of daar geen stukje kangoeroe in de kar kan gelegd worden…

Kennis gemaakt met Carla en Robert, een Nederlands koppel dat reeds 17 jaar geleden emigreerde naar Nieuw Zeeland en momenteel hier op uitnodiging werkzaam is bij de CPS, een instelling die zich bezig houdt met allerlei activiteiten binnen de Pacific. Zijn hier nu een 2-tal jaar en het eerste contract van 3 jaar zal naar alle waarschijnlijkheid éénmaal verlengd worden voor eenzelfde periode waarna zij ook geen recht meer hebben om op Nieuw Caledonisch grondgebied te verblijven…

Chitchat over de rechten en plichten van buitenlanders in het algemeen, de moeilijkheden tot het bekomen van vergunningen allerhande maar vooral genoten van de barbecue… hhhhmmm 8 (ACHT!!!) biefstukken, gemarneerd in een saus van Kikoman sojasaus, olijfolie, zacht gipigmenteerde Thaise saus, kilo’s (bij wijze van spreken, maar men zal waarschijnlijk toch kilometers tegen de wind in geweten hebben waar ik verbleef… LOL) fijngesnipperde tenen look en afgewerkt met honing-barbecue saus voor 4 personen en een kom guavesalade met inheemse rozijnen om U tegen te zeggen, voorafgegaan door een quiche royale zoals bij ons nog nooit gezien (en waar nog niet de helft het achterste van onze kelen mocht bezoeken… En om af te ronden een ijsje (zeg maar IJS… 4 kanjers van bollen vanille-nougat) onzichtbaar gemaakt door een overgoten salade van vers-in-de-tuin-geplukte vruchten… mango, ananas, kiwi, guave, kokos, banaan en toch nog enkele niet zelfgekweekte schijfjes appel en sinaas… Buikje hier altijd goed gevuld, maar deze keer!! WOW!! Met moeite rechtgekomen van tafel… LOL… ’t Moet hier maar zo lekker nie zijn… enne… die barbecuemarinadesaus… die probeer ik ongetwijfeld later zelf eens uit…

Krijg maar geen genoeg van ’t Verdronken Bos, de Blauwe Rivier, de Witte, de Bossen van het Zuiden, … noem maar op… rond 10:00 de wagen in gesprongen… een uurtje later aan flinke tocht van 2 uur begonnen, kajakje gehuurd voor 3 uur (achteraf bekeken zou 2 ruimschoots voldaan hebben… 3 uur peddelen… waar zijn mijn armen??) en dan nog eens 2 uur terug te wandelen… (waar zijn mij benen??)...

Maar de schoonheid, de eenvoud, het groen-groen-groen… groen maar in zoveel facetten en het rood-rood-rood en blauw-blauw-blauw in misschien nog wel meer schakeringen van onderweg maken dat het lijkt alsof ik in 1, 2, 3 bijna verwonderd terug bij de wagen sta… vroem-vroem-vroem (ja, ‘k ga’t ook maar 3 keer schrijven zeker? LOL) op naar Nouméa voor een verkwikkende douche (alsof ik vandaag nog niet genoeg water voelde ;-) )

Geen zin om brood te smeren of iets klaar te maken… dat wordt afhaalpizza (en nee, je hoort mij niet zeggen dat deze hier beter is dan die thuis… hoewel dat eigenlijk wel zo is… )

Rarara waarheen de trip mij vandaag bracht… van bij ’t ochtendgloren tot de zon reeds lang achter de horizon verdwenen was rondgedoold in ’t Zuiden en er (eindelijk?) enkele foto’s kunnen schieten welke mij de werkelijkheid redelijk lijken te benaderen… (maar ja… wie kan mij tegenspreken? Hehe)… ik laat er hier enkele van en voor de rest eigenlijk weinig woorden vuil te maken aan vandaag… ik heb genoten als geen twee van deze dag… maar dat doe ik telkenmale wanneer ik de rode aarde onder de voeten voel…

Nog te posten

Zus en zo zitten denken of ik mij dan dit jaar al dan niet aan de oversteek naar één van de Loyalty Islands zou wagen… Altijd al gezegd dat ik bij mijn derde bezoek hier tot daar zou begeven, gezien l’Ile des Pins mij in 2000 danig was bevallen en zulk een diversiteit aan fauna en flora bood, hetgeen ook over de 3 Loyalty Islands, Maré, Lifou en Ouvéa wordt gezegd… alle 3 totaal verschillend ten opzichte van elkaar… Ouvéa voor de “lekker-lui-languit-in-het-parelwitte-zand-onder-een-palmboom-tegen-de-verzengende-hitte-van-zon-tegen-hemelsblauwe-lucht” aanbidders… Liefhebbers voor meer bosrijke omgevingen houden het meer bij Maré… en Lifou biedt iets van beiden… Vanzelfsprekend zou ik voor Maré kiezen… maar dit weekend vindt het jaarlijkse Fête de l’Avocat plaats en ‘k wil tijdens mijn verblijf niet echt overspoeld worden door horden toeristen, al dan niet van binnenlandse origine…

Toch zelf als een echte toerist enkele brochures ivm Maré opgehaald (wow… op die drie maand in totaal dat ik hier was hebben ze mij toch, totaal tegen mijn instelling in, éénmaal gezien… (mijn aloude vakantie-opvattingen verloochend!! moet ik nu walgen van mezelf??? Hahaha –grapje-)

Een stuk van ‘t noorden nogmaals voorzien voor ’t weekend (op hoop van zegen, want totaal geen rekening gehouden met ’t feit dat het ook hier lang weekend van 1 mei is… en de geruchten gaan dat Nouméa er verlaten zal bijliggen dit weekend… ze trekken er allemaal op uit en alle hotels, campings, gites,… noem maar op zitten overvol geboekt… We zien wel… Dus maar verder geconcentreerd op Maré… talloze telefoontjes… zelfs bij deze uit de brochure wordt doorverwezen naar andere telefoonnummers… toc wel een uurtje of 2 zoet geweest en eigenlijk geen stap verder… behalve optie voor één nacht… maar moet dan wel tegen morgen geconfirmeerd zijn… en voorlopig nog geen idee of ik met Bettico of vliegtuig naar of van Maré vertrek, en wanneer, en voor hoe lang… hèhè… dat wordt even stressen…

De kogel is door de kerk… Bettico vertrekt enkel op maandag en dinsdag… dus kom ik één dag vroeger terug van Koné en Hiengiene… tenslotte al eerder gezien en een dagje brousse minder zal mij geen kwaad doen… in de stad heb ik tenminste deftig eten… LOL… Dinsdagmorgen 06:00 dien ik al paraat te staan op de kade (aw aw is dit vakantieleven of niet?) voor een boottocht van 7 uur, welke naar ’t schijnt een aanrader is, vooral omdat ie eerst langs Ile des Pins vaart… er zouden prachtige zichten waar te nemen zijn bij mooi weer… talloze piepkleine eilandjes, kleurige koraalriffen, bijna aaibare vissen… fingers crossed voor mooi weer…

De Amerikanen welke hier zonet met de “Pacific Sun” uit Australië, een super de luxe luxe (ja, twee keer luxe LOL) cruiseschip aanmeerden kunnen alvast niet klagen over mooi weer… tropisch warm vandaag… eerder geloven dat ’t hier putje zomer is in plaats van bijna winter… Alhoewel… bij 30°C lopen er hier al sommigen bij met wollen muts en dichtgeknoopte jas…

En ai ai wat een gedoe vanaf een uur of zo voor het cruiseschip aanmeerde... kraampjes allerhand komen uit het niets te voorschijn, plots is het daar een gedoe van jewelste, plaatselijke band speelt inheemse muziek terwijl de aan land komende cowboys met bloemenslingers overladen worden (haha als ze er voor betaald hebben)... ai ai da's nu precies één van de redenen waarom ik waarschijnlijk nooit een cruiseschip zal kiezen als vervoersmiddel... al dat kitcherig en opgeblazen toeristisch gedoe... geef mij maar gewoon een anonieme aankomst...

Twee verschillende overnachtplaatsen telefonisch geboekt… één luxebungalow (foei, foei voor mij… maar ma zal content zijn dit te horen… een slaapplaats met douche en zeep…) en een tot de verbeelding sprekende hut op een rots net boven de zeespiegel (ppst… niet voortvertellen… maar hierin zelfs nog geen stopcontact noch bed… dus douche en zeep… verre van… lol)

En om terug te keren met ’t vliegtuig één van de laatste zitjes voor donderdag 16:00 op de kop kunnen tikken… en gezien slechts een half uurtje op voorhand in de luchthaven aangemeld dient te worden, kan ik zo nog van een bijna volle dag genieten… en daarenboven zie ik een retourboottocht van 8 uur, die ’s morgens vroeg reeds vertrekt, zo kort na elkaar niet zitten…

Ondertussen luidde de klok hier drie uur in de middag… de boekingen welke ik eens vlug vlug zou verwezenlijken namen massa’s meer tijd in beslag en even afzakken naar ’t zuiden zit er absoluut niet meer in…

Maar kijk, zo kan ik hier eens “à la minute” een tekstje pennen… want voor de komende dagen geloof ik niet dat ik internet in de buurt zal hebben…

Deze morgen pas rond een uur of 7 linker oog opengetrokken en toch maar meteen opgestaan… deze morgen is er geen haast bij… ik vertrek op goed geluk voor een toer langs noordelijke oorden van ’t eiland maar voer m’n gastheer eerst naar de luchthaven die voor de tweede week naar Sidney vertrekt om 12:30… Tontouta ligt op de weg en was dit niet het geval geweest het zou toch het minste geweest zijn wat ik kan terugdoen voor de hopen reeds ontvangen gastvrijheid…

Iets voor tien dus in de wagen, een doodzieke Newton achterlatend, de weektrip naar Sidney werd om deze reden gisteren zelfs bijna afgelast, maar gezien 'le toutou' in goede handen achterblijft en bij ’t minste telefonisch contact zal opgenomen worden gaat Australië dan toch door…

M’n doel is om deze avond hetzelfde hotel als 5 jaar geleden op te zoeken in Bourail… een goeie 175 km rijden… Op ’t gemakje, heb een zee van tijd en kan dus rustig alle weggetjes welke ik opmerk aan een onderzoek onderwerpen… In de omgeving van Farino, waar ik vorige keer wegens tijdgebrek niet kon ronddolen, de wagen aan de kant gezet en efkes de benen gestrekt en meteen gevoeld dat de temperatuur toch niet zo aangenaam-fris is als rijden met open venster laat vermoeden… ghoh… misschien half uurtje gestapt, in de schaduw nog wel, en ik kan al uitgewrongen worden… bovendien rugzak en drinken in wagen laten liggen… totaal niet op gelet met deze ingeschatte temperatuur maar een slok lauw water zou welkom geweest zijn… De top in zicht, ’t uitkijkpunt wat eerder aangegeven stond kan niet ver meer zijn… de tanden opeen en doorbijten!... (‘k geloof zelfs da’k aan ’t hijgen en puffen geweest ben.. maar gelukkig niemand in de buurt om mij daarop te wijze… LOL)… Daar is de aanduiding… niet slecht, maar ‘k heb al beter gezien enne…? Tjiens… ‘k Dacht dat vanaf hier de twee kustlijnen zouden te zien zijn geweest… ééntje maar… om ze alle twee te zien blijkbaar eerst verder naar beneden en dan terug een nog hogere flank op… nee… dit laat ik aan mij voorbij gaan en troost mij met de gedachte dat de andere lijn er toch hetzelfde als deze zal uitzien wanneer ik er een oog zou op werpen… In vlot tempo afgedaald… en hoe gelukkig de wagen te zien waar ik weet dat er een volle fles in de kofferbak ligt… hhmmm…

Nog nooit zo vlug halve liter door m’n keelgat laten vedwijnen… en geloof me… geen druppeltje gemorst… ;-)

Voldoende bevochtigd en plots weer fris als een hoentje op de gaspedaal geduwd want de zon begint al van haar pluimen te verliezen en indien ik nog een kiekje wil schieten van le Bonhomme de Bourail (jaja, vorige keer al gezien, maar toch benieuwd hoe hij het er momenteel bij stelt…) moet ik er toch ietwat vaart achter zetten en de uitdagende zandkronkelingen links en rechts laten liggen…

Rond vijf uur hotel in zicht… nu maar hopen dat er nog een kamer is… de laatste… wel zonder airco… én 6500 franks met afslag wegens geen airco inbegrepen… maar zonder twijfelen toegehapt… sleutel in ontvangst en op weg naar de Bonhomme… op slechts een kleine 10 km hiervandaan… aw aw aw dienen duts… hij staat er nog… maar grote brokstukken zijn de afgelopen jaren van de klif afgebrokkeld en hij mag wegens te groot gevaar slechts nog vanop afstand bewonderd worden… ‘k had nochtans een speciale hoek in gedachten om een fotootje te nemen… maar ben hiervoor blijkbaar 5 jaar te laat… grote gapende openingen in de rotswand en puin alover… ziet er triestig uit… eigenaardig dat men er hier blijkbaar niet om maalt om een alom gekend “nationaal monument” niet in ere te herstellen…

Van bovenaf ziet hij er wel nog aantrekkelijk uit… van hieruit valt niets van de gelijkvloerse verwoestingen op te merken… maar de zon zit al te ver achter da wolken om een betere foto dan toen te schieten… maar ‘k kan het toch niet laten… Ook even hogerop geklauterd om te zien hoe Maria het ondertussen stelt… Ze zet er nog steeds hetzelfde uit en kijkt nog steeds met onverstoorde blik over de oceaan maar aw aw aw… hier niets van verwoestingen doch van verwaarlozing… metershoog gras onttrekken haar bijna van het gezicht… Ze heeft betere horizonten waargenomen in het verleden…

Terug in ’t hotel vlug info genomen of er nog mogelijkheid bestaat om deze avond een peddel te slaan… als ik niet bang ben in het donker en genoeg licht heb aan de bijna volle maan willen ze me er graag één te water laten tegen 600 fr per uur… hap hap en ‘k heb hem want vanavond voel ik m’n armen nog… En nog geen 10 minuten later zit ik al gelensd en wel meters van de oever… veel is er niet waar te nemen in deze duisternis maar weerspiegeling van de de maan en de krekelende, krakelende roepjes uit de oevers die het geluid van een eenzame wagen in de verte overstemmen maken dit moment zooooo heerlijk… de ene vis na de andere springt voor de boot hoog uit het water… en links… en rechts… en achter… nog even en ik weet waarom… de muggen!!! Op m’n benen, armen,… ik voel ze overal (ik denk zelfs daar waar er geen zitten… alleen de idee alleen al…) Gelukkig voor één keer zo slim geweest een tshirt aan te trekken… armen en benen in ’t water… nat, dat helpt… peddel peddel, splash splash… weer twee muggen verdronken… ben al een uur weg… tijd om terug te keren… achter mij is’t pikkedonker en de juiste weg terugvinden was achteraf bekeken niet zo vanzelfsprekend (dat weet ik dan ook weer… LOL) want over de terugweg ruim een half uur langer gedaan (aan halve snelheid, slechts één keer de verkeerde zijarm genomen en toch gelukkig niet blijven peddelen omda’k nie wou toegeven da’k eigenlijk fout gevaren was… LOL)

De warme douche doet goed… ik blijf er een eeuwigheid onder staan… voor ik mijn tanden in het avondeten zet…

Muisstil wanneer ik mijn ogen open trek… wekker niet gehoord en nog donker buiten? Ja, niet moeilijk… de kleine wijzer staat zelfs nog niet op twee… wanneer ik nu een douche neem is ’t hele hotel of toch minstens de kamers in de omgeving wakker (want gisterenavond zelf kunnen vaststellen wanneer de buren onder de douche gingen… ghoh… beloof hierbij plechtig nooit meer iets te zullen zeggen over mijn fantastisch geïsoleerde muren thuis… LOL)… en zoals ik er u bijlig valt ook geen slaap aan te vatten… ahaa… herinner ik mij daar geen douche bij ’t zwembad?.. allen (allez, ja, ikke en mijn maanschaduw) daarheen… en ja, voor die welke mochten de vraag stellen… eerst zwembroekje aangetrokken … De stralen voelen lauw maar toch frisser dan de huid waar ze op prikken… ‘k denk da’k wel 20 keer op de waterknop gedrukt heb… het water werd frisser… en het op springafstand zijnde zwembad lokte per druk meer en meer… kopje onder in ’t midden van de nacht in een voor-mij-helemaal-alleen-20-meterbad en de maan is al flink wat centimeters aan het firmament opgeschoven voor ik mij terug op het droge begeef en mij op de door de ventilator krakend fris geblazen lakens laat vallen voor toch nog enkele uurtjes slaap… De morgen begon als nooit voorheen…

Rest van de dag nog te pennen... :-)

5 minuten voor de wekker van 5 uur wakker geworden… donder, bliksem en nog meer bakken regen uit de lucht dan tot nog toe het geval was… Mijn half uurtje wandelen naar de Betico-steiger kan ik best afblazen en taxi bellen… Afgezet 10 minuten voor de deuren open gaan… niet echt plaats om te schuilen… lol… taxi had dus weinig zin… lol… en van een stormloop is ook niet echt sprake… 8 pasagiers… ik ben de enige in comfort en kan kiezen uit de 88 beschikbare stoffen zetels… nog een koppel op bovendek in VIP-room met zetels waar je nog net iets dieper in wegzakt; de overige zochten hun plaats in Economy… houten banken… ben blij da’k die 1000fr extra betaalde want 7 uur op houten planken… Soit, houten of stoffen banken… bedoeling was vandaag een kleurtje op ’t dek op te doen maar dat zit er vooral niet in L… woelige overtocht en ‘k heb ’t gevoel dat ik er best aan deed niet met volle maag in te schepen… l’Ile des Pins ligt er mistroostig bij… het groen en blauw uit mijn herinneringen zijn vandaag slechts héél héél vaag te herkennen in de nauwelijks te onderscheiden grijstinten tussen lucht, land en water… ik kan het zelfs niet opbrengen er een foto van te nemen, die zou alleen het magische aan dit eiland onttrekken… Half uurtje stop, de VIP-klasse is nu ook leeg, er stapte niemand op en dus met nog twee man minder beladen over nog onstuimiger wateren verder varen richting Maré… ik probeer een oogje dicht te doen… dat lukt… maar de oren dichtknijpen om het te hoge volume van het televisietoestel, waar een B-film op afgespeeld wordt die hier boven toch door niemand bekeken wordt, buiten te sluiten… dat lukt totaal niet… wakker blijven dus maar en seconde na seconde op de golvende en stampende bewegingen van ’t schip gewezen worden… luchtzakken meegemaakt die stukken minder erg waren… niet goed voor de maag… maar ‘k ben flink gebleven… hahaha…

Eén uur in de middag als we aan de steiger in Maré liggen en ’t regenen gaat onverstoord verder… precies nog verergerd… hoewel dit eigenlijk geen verschil uitmaakt… Massa’s mensen staan natwordend te drummen om aan boord te mogen… ‘k schat zo’n 150 à 200 man… met capaciteit van 300 zal de Betico richting Lifou en Ouvéa wel meer leven aan boord hebben maar ‘k neem geen tijd om achterom te kijken… 6 kilometer richting eerste hotel… Ghoh.. wat een mens niet al wil doen om een beetje kleur te krijgen… er alleen niet op gerekend dat de zon niet van de partij zou zijn… ingechecken in hotel –voor 110 euro heeft men er bij ons waarschijnlijk twee keer zo veel voor maar hier is ’t hotel volgens super-de-luxe maatstaven… 3 bedden, verzorgde badkamer, aangenaam terras, grote zithoek met TV en video, koelkast en airco (welke later niet blijkt te werken)–, frisse douche en op naar de auto… gelukkig niet vooraf een brommer gereserveerd…

Doelloos rondgereden nadat de twee eerste, volgens Lonely Planet, interessante plekken met dit weer bijna niet om aan te zien waren… zodoende reeds om 17:00 al terug in de bungalow, beetje schrijven, de meeste van de genomen foto’s als onvoldoende beoordeeld, af en toe een oogje op de TV geworpen… om de tijd te doden tot aan het avondeten : krokante inktvissalade (niet te veel maar lekker), rauwe tonijn wegens geval in ’t verleden links laten liggen en gekozen voor de andere optie als hoofdgerecht… spaghetti bolgnaise (recht uit de diepvries de microgolfoven in, een kwak lauwe saus met vlees er overheen en hier en daar een sprietje kaas, nog niet eens gegratineerd) met prinsesseboontjes en als toetje een klein glas gevuld met “verse” (?) vruchten… enfin… voor rond de 27 euro had ik toch iets anders verwacht…

Hopend op beter weer morgen doe ik rond 22:00 het licht uit en hoop deze pagina over de tot nog toe slechtste dag (misschien ook omdat ik er teveel van verwacht had?) snel te vergeten…

Twee keer raden… opstaan met… gutsende regen… de moed zinkt in de schoenen en het ontbijt verhelpt er niet veel aan (niets zelfs)! Toch besloten om een peddel te wagen (eigenlijk enkel en alleen omdat die gratis zijn voor gasten van ’t hotel) maar al gauw van een kale reis thuisgekomen… na 5 minuten vond ik het belachelijk om al aan wal (lees : strand) te gaan en het dus eigenlijk met tegenzin een half uurtje met moeite volgehouden… de regen en de sterke stroming maken dat het hele gedoe geen greintje plezier inhoudt… vechten tegen de stroming om toch niet achteruit “gesleurd” te worden… nee, laat maar… wow wat een verschil met die nachtelijke riviertocht in Bourail… ai ai ai… tot nog toe heeft Maré mij niet kunnen bekoren… ’t zal er ongetwijfeld wel idyllisch en mooi uitzien wanneer de zon aan een blauwe hemel staat… maar dan nog… de natuur hier is niet echt wat ik er van verwacht had… zo’n tegenstelling tot l’Ile des Pins (waar ik na 3 dagen eigenlijk nog niet weg wou… lol, daar ook al niet). Het enige wat mij hier bekoort is de hartelijkheid van de Kanaakse mensen (niet in het hotel… enkel vriendelijk omdat het moet lijkt mij) langs de weg… wuiven, lachen, je staande houden voor een praatje… doet mij denken aan de bevolking in ’t noordoosten van Nieuw-Caledonië… vriendelijk-behulpzaam zonder dat onderdanigheidgevoel welk ik bij Aziatische mensen heb…

Afgerekend in ’t hotel en met de ruitenwissers vollen bak de weg op… richting luchthaven… ik hou het hier voor bekeken en wil nog deze avond hier weg zijn… geen supplement te betalen voor veranderen van vlucht… alleen… de enige vlucht voor vanavond laat zit proppensvol geboekt… er staan zelfs al 3 mensen op de wachtlijst en er wordt mij weinig hoop gegeven… met nog een hele dag voor de boeg aan een slakkengangetje de luchthaven achter mij gelaten en tussen de regenbuien door hier en daar een toch nog ietwat foto geschoten… eten en drinken gekocht in de enige winkel –man, man, wat een wirwar van goederen en mensen door elkaar, maar toch vindt ik ook dit één van de charmantste momenten tot nog toe- van ’t eiland… de paar sneden brood met hesp en confituur eet ik noodgedwongen in de wagen. De in de gids verder aangeschreven “hoogtepunten” zijn pas na lang zoeken te vinden en houden eigenlijk niet veel in… enkel bij de grootste en diepste “put” ter wereld hou ik even mijn adem in… groot kan ik niet zeggen door de imenste begroeiing, maar diep!... een gapend zwart gat zonder enige vorm van veiligheidsmaatregelen… bonk bonk gaat m’n hart wanneer ik me toch ietwat uitstrek om te trachten een foto in de diepte te nemen… maar geen risico’s… de rotsen veel te glad en duidelijke waarschuwing dat “wanneer je d’er in valt, je d’er niet uit kunt”… de foto lijkt op niets, maar ‘k heb dan toch even de adrenaline voelen stromen… en dat was een eeuwigheid geleden (’t moment net voor de benjisprong van zowat 15 jaar geleden… erg hé? LOL)

Soit, ondertussen toch de middag vol gemaakt tot rond de klok van 17:45… en zoals verwacht aan de luchthaven… ik kan hier vanavond niet weg… Dus maar naar de tweede slaapplaats, hut op rots –wat mij bij ’t boeken zo onweerstaanbaar had geleken, lijkt mij op de rit erheen niet het minst te kunnen opmonteren… maar ‘k sta ervoor en ‘k moet erdoor…)

Site Seday in Ro, volledig in ’t uiterste noorden, hartelijk welkom door de uitbaters en van zodra de hut in zicht, de omgeving, de sfeer… zijn alle zorgen van de afgelopen 30 uur als bij donderslag verdwenen… ik weet het… ge moet zot zijn om daar in te willen… maar ja… da’s nu net wat ik het mooist vind aan omgevingen als deze…

Vragen en vragen honderduit terwijl mij een meest feestelijk avondeten wordt voorgeschoteld… een smak van een moot vers gevangen vis, krokant gebakken in kruiden uit de omgeving, rijst, zoete aardappelen in olie gebakken, papaya en meloen… hmmmmm en een dessert van verse (verse!! Cfr ’t hotel ) vruchten, wel drie keer zoveel als gisteren avond… Ik weet niet wat morgen zal brengen, maar deze avond zal het moment zijn welk mij eerst voor de geest zal komen wanneer ik ooit over Maré zal spreken…

Ogen opentrekken met bruisend-klotsende golven onder je… het eerste moment een héél eigenaardige beleving bij het net ontwaken met de idee dat je in een normaal bed geslapen hebt… Binnenin de hut nog volledig donker (had gedacht door het stro flarden lucht te kunnen zien… maar nee, met moeite een hand voor ogen is hier te zien) enkel een sprietje licht wat onder de deur door komt kijken… zon?... Het lijkt alsof de weergoden mij gunstig gestemd zijn voor deze laatste dag op Maré… Venster open en relatief blauwe lucht en een na de voorbije dagen fantastisch uitziende zon doen meteen hun intrede in de ongeveer 5m² grote hut… een verademing en plan al een aantal zaken opnieuw te gaan bezoeken in gezelschap van ’t mooie weer… hopen dat ’t zo blijft en voor ’t ontbijt vlug onder de douche op enkele tientallen meter hiervandaan…

Handdoek? Oops… gisteren in ’t hotel waren die bij de ‘service’… dus nu pas merk ik dat ik er geen bij heb… maar na 2 minuten buitenlucht lijkt het al alsof ik mij net 10 minuten aan één stuk drooggewreven heb… zelfs in een België waar het momenteel naar ik verneem reeds meer dan 30 dagen niet meer regende lijkt mij dit moeilijk haalbaar… J

Ontbijt… een vijfde van de prijs van gisteren, minder keuze, da’s waar,… 4 sneden brood, vers geplukt fruit, een of andere koek die mij aan vertrouwde boterkoek doet denken, boter, confituur, fruitsap en koffie… H E M E L S… en na m’n best te hebben gedaan in ’t gastenboek neem ik afscheid en vertrek richting binnenland…

Le Saut du Guerrier, le Trou de Bon en dit van Bone, l’Aquarium Naturel, La Grotte de Pethoen, de kustlijnen… ze zien er allemaal zoveel mooier uit… ik heb tot 17:00 om plankgas (max 40km/u) te geven en ze op te zoeken… Het lukt en ongeveer 200 foto’s later kan ik de gehuurde wagen nipt op tijd afleveren na de tank tot het randje te hebben gevuld… (schandalig duur hier… maar ja… ’t is een eiland… iets meer dan 2 euro per liter… en de huur à 65 euro per dag… had ik die laatste dag geen zon gezien… ik had waarschijnlijk geknarsetand… LOL… Ikke?? Knarsetanden?? Allé?)

Met wat vertraging geland op de luchthaven van Magenta, klaar om in een taxi te springen blijkt dat ik opgewacht wordt… André is gisteren voor 3 dagen thuis gekomen en wil me graag de 6 kilometer met pak en zak besparen… de vakantie zit er bijna op, zaterdagmorgen vertrekt hij richting Nieuw Zeeland en zit ik opnieuw alleen in het huis, Ghoh… ik denk niet dat we elkaar de afgelopen maand 10 keer gesproken hebben en met morgenavond een druk etentje in ’t verschiet lijkt dit de laatste avond om verhaal te doen, reisplannen uit de doeken te doen (ik niet veel… zoals het er nu voor staat opnieuw deze richting uit zodra mogelijk…), over de toekomst te praten… enfin… voor middernacht zit ik niet in mijn bed… en da’s de eerste keer hier!

Schrik me wakker om 7 uur… ik wou vroeg vertrekken om me nog eens nar het zuiden te begeven en eindelijk de Verdronken Woud te bezoeken… dat bezoek plan ik nu al 7 jaar en was eigenlijk één van de redenen waarom ik indertijd voet aan wal wou zetten in Nieuw Caledonië… (en ondertussen wil ik hier eigenlijk niet meer weg LOL… alhoewel LOL?... de gedachte maandag het luchtruim te moeten kiezen stemt me eerlijk gezegd diepdroef in plaats van een schaterlach…)

Maar maandag is nu nog niet!... een kop cornflakes met melk achter de kiezen, enkele flesjes drank voor tijdens de wandeling in de rugzak en de auto in… onderweg een paar belegde broodjes voor deze middag gekocht en ’t stad uit… recht een monsterfile in… wegenwerken en massa’s vrachtwagens rijden links en rechts kriskras door elkaar heen… de ronde punten (en dat zijn er pakken meer dan bij ons!... bijna elke iets of wat kruispunt werd hier omgetoverd tot een rond punt) doen normaal gezien goed hun werk hier en laten het verkeer meer dan vlot verlopen… maar vandaag is anders… en net nu ik op hete kolen zit… op hete kolen en toch voel ik mij niet opgejaagd (Ghoh… ik moet dat in België ook eens proberen… maar ’t zal zeker wel weer meteen stressen zijn beeld ik mij in)…

11:00… de zon heeft zich achter de wolken verstopt tegen de tijd dat ik de ingang bereik maar nu maak ik geen omkeer! Nog een stukje rijden, goed beetje stappen en daar verrijst het… niettegenstaande het niet-blauwe water en idem ogende lucht, de niet-groene heuvels, de triestig uitziende aarde en de niet-zo-schitterend-wit-als-in-de-brochure bomen en stronken heeft deze omgeving een magische, feeërieke uitstraling… foto’s bij de vleet in de hoop dat er toch één fantastische zal tussen zitten om over enkele weken heimweevol te kunnen bij wegdromen…

De tijd vliegt en moet van m’n hart een steen maken en de terugweg aanvangen om tegen 16:00 thuis te proberen zijn… want ‘k wil voor sluitingstijd nog vlug een galerij in de stad binnenspringen… gelukt!

Meer dan aangenaam etentje… babbels over duizend-en-één dingen… ze hebben hier nog nooit van Site Seday in Rho gehoord en als ik de foto’s laat zien wil men er onmiddellijk heen vertrekken… (lol… misschien toch beter eerst een afspraak maken… ik laat al mijn gegevens en ze doen de groeten)…

Watte-witte wolken die zo voor het grijpen hangen, ver uit elkaar zodat de volle maan en de druk-bezaaide sterrenhemel een prachtig stilleven hier midden in de stad ten tonele geven… ik kijk er naar tot een goed stuk na middernacht…. (LOL… het begint hier een gewoonte te worden om zo laat te gaan slapen LOL)

De taxi te vroeg en zodoende een korter dan kort afscheid deze morgen, bagage aan ’t inladen en al één been in de wagen terwijl ik eigenlijk nog niet eens met m’n bedankingen voor de goeie ontvangst welke ik de afgelopen maand mocht genieten ben begonnen… “Doe zoals je thuis bent!” (ja, dat heb ik hier deze afgelopen april-maand zeker gedaan)… zwaai zwaai door het open venster… Ik roep (nu ja, roepen… eerder luid zeggen, tenslotte is ’t niet voor de hele buurt bestemd…LOL) nog vlug een “Un grand merci pour tout!” en hoop dat m’n stemgeluid het nog net haalde voor de poort dicht gleed… Opnieuw alleen in het huis, Newton triestijkend aan m’n voeten, het gaat hem opnieuw een pak beter met hem… wat echter niet niet kan wegnemen dat ik mij minuten later nog steeds ongelofelijk boertig vind door het niet zoals gepland kunnen bedanken en afscheid nemen… ik had het toch donderdag moeten doen maar dat vond ik op dat moment zo idioot met nog meer dan 24 uur te gaan…

Enfin, gedane zaken nemen geen keer en ‘k probeer m’n gedachten te verzetten met een beetje te schrijven hier over de laatste dagen, een beetje foto’s te verkleinen en de internetconnectie nog eens aan de tand te voelen…

Na de middag m’n eerste stressy moment… hahaha… jaja dat bestaat hier dus blijkbaar toch… LOL… Traveler Cheques? Niet nodig volgens mij Belgische bank er is Visa… jaja… erg praktisch als de betalingen geweigerd worden… gelukkig geen levensnoodzakelijke zaken meer te betalen en de twee extra cadeautjes bleven dus in de winkel… maar allez… geënerveerd als ik nu ben heb ik een goed excuus om niet met het wassen van de wagen te beginnen… ik plof mij voor de rest van de middag onder een lichtbewolkte en zonloze hemel op de houten relaxzetel en probeer de laatste hoofdstukken te verslinden…

Niet te geloven dat de vier weken reeds voorbij gevlogen zijn en nog zoveel wat ik hier wou bezoeken... maar zo ben ik genoodzaakt om nog eens terug te komen ;-)

Ja, ben hier nog niet weg en ik denk al aan terugkomen maar da's waarschijnlijk enkel en alleen om de moraal een beetje boven nul te houden want net als vorige keer valt de gedachte dat ik de geuren en kleuren van hier binnen enkele uren voor ongekende tijd vaarwel moet zeggen mij opnieuw zwaar, lijkt zelfs met de keer zwaarder te worden... maar 'k kan dit jaar tegen niemand mijn nood klagen en babbel dan maar een beetje tegen mezelf (aah ja... lol... dat al maar een beetje beginnen oefenen tegen woensdag of de mannen van de nacht bij Alpro denken dat er iemand anders terug gekomen is... LOL) terwijl ik de koffer pak...

Langzaam aan alsof of dat er iets zal kunnen aan doen om later te vertrekken... en tegen de middag klik ik hem dicht... nu nog de rest (maar da zal voor vannacht of morgenvroeg zijn).

Avondeten Bretoense pannekoeken... had ik geweten dat ze (opengevouwen) bijna een halve meter per stuk waren dan had ik er toch maar één besteld in plaats van met m'n grote ogen er meteen twee te vragen... LOL... en nee, geen nood om weer in de emails te kruipen om te vragen hoe 't met m'n buikje is... LOL... bewijs hangt hieronder... ;-)

En da's meteen het laatste bewijs gepost vanuit Nieuw Caledonie... eenmaal thuis beloof ik nog enkele aanpassingen in tekst en foto's uit te voeren en de route in kaart te brengen...

Zodoende rest mij hier momenteel nog enkel tot de meeste van jullie "A très bientôt..." te zeggen...