Mijn eerste nacht (na 5 jaar)

Wow wow zo raar… kippenvel… 5 jaar geleden dat ik nog op deze weg reed en ’t voelt alsof ik er in al die tijd nooit weg was, links, rechts rechtdoor tot in ’t centrum en zelfs daar met m’n ogen toe (ter geruststelling… da’s bij wijze van spreken) tot voor de deur in Quartier Latin… De deur open, en inderdaad… binnen herken ik het met moeite… maar zoals steeds voorheen koelkast proppensvol en ‘t bed kijkt uitdagend, maar met nog maar pas uuuuuren geslapen raap ik de moed om toch eerst de koffer en rugzak uit te pakken, vlug-vlug een verkwikkende douche te nemen, een cola te drinken terwijl ik het thuisfront van veilige landing op de hoogte breng en snel terugblik op de afgelopen vluchten die eigenlijk van meer dan van een leien dakje gelopen zijn… maar meer nog… ik probeer vooruit te blikken naar het onbekende en bekend wat mij de volgende maand te wachten staat… 03:00 en ik kan met moeite wachten tot het ochtendgloren… maar ‘k maak van mijn hart een steen en kruip onder het laken… voor even… want een laken is hier absoluut overbodig… ik hou het nog net uit zonder airco…

Zondagochtend… ochtendgloren… hoewel?... Ochtendgloren… blijkbaar zijn de vogels hier al druk in de weer lang voor de ochtend deze term waardig is… 05:00 en een wekker van vogels van allerlei pluimage brengen uit een kortstondige droom meteen in een nieuwe… wakker worden in Nouméa!!!

De voormiddag lopen luieren en kuieren in een onmiddellijke omgeving, hoofd nog in de wolken… Hoewel? Dat vliegtuig? Dat was toch gisteren?

Na de middag de wagen in voor een ietwat verdere verkenning… temeer daar er voor vandaag en morgen 200 “gratis” kilometer per dag meegeleverd werd bij de wagen…

Op weg naar Païta om te onderzoeken of ik deze keer een paar meer petrogliefen zou kunnen ontdekken dan vorige keer… Geen geluk, nog net dezelfde, zelfs niet ééntje meer kunnen bespeuren… Graffiti daarentegen… heeft hier, merk ik, ook al zijn intrede gedaan… gelukkig niet op de petrogliefen…

Geplande keerpunt van de dag is het +/- 40 km verder gelegen La Foa, maar ‘k wil onderweg even stoppen bij een merkwaardig standbeeld/monument in Tontouta welk gisteren uit volle duisternis opdook in ’t aanschijn van mijn koplampen… Zodra de weg richting luchthaven ingereden kan ik de witte schim reeds ontwaren… en dichterbij minder majestueus dan eerst gedacht… doet mij onmiddellijk aan een Cagou denken, maar gezien dit te maken heeft met de eerste vlucht Parijs – Nouméa… en een Cagou niet kan vliegen… ‘k betwijfel het… maar ‘k kom er het fijne nog van te weten voor ik terugkeer…

Rond vier uur nog rijdende naar m’n dagkeerpunt onder een steeds maar donkerder hemel… en nee, ’t is niet door vroegtijdig vallen van de nacht!... Hetgeen enkele tellen later duidelijk blijkt wanneer de eerste kleine regendrupjes mijn stoffige voorruit nog minder doorzichtig maken… gelukkig ruitenwisservloeistof rijkelijk aanwezig… maar de wissers staan nog niet stil of die kleine drupjes veranderen in bakken (lees : BAKKEN) regen uit de lucht… La Foa moet wachten… Rechtsomkeer… Ruitenwissers op topsnelheid, gaspedaal ingedrukt voor slakkengangetje en goed uit doppen kijkend richting Nouméa…

‘k Zou zeggen… een Pasen om nooit te vergeten… en niet omdat er voor ’t eerst geen eitjes waren… ;-)

4/8/2007 : view on map : permalink : add a comment