Het Zuiden...

Extra vroeg uit de veren deze morgen voor de weekmarkt in Ducos… wekker om half 5 (is dit vakantie?? LOL)… en half uurtje nadien reeds onderweg om er tijdig te zijn terwijl de goederen nog worden uitgeladen… oops… was reeds voorbij de marktplaats, één grote min of meer overdekte plaats, weinig of geen bedrijvigheid… maar nog geen 15 minuten later en redelijke drukte van jewelste… ai… en reeds zware discussie in de andere uithoek… toch eens een oortje werpen… tjiens… in België ben ik niet half zo nieuwsgierig (lol)… blijkbaar een nieuwkomer die de standplaats van een ancien ingenomen heeft… soit… einde van discussie… handen geschud… nieuwkomer mag blijven waar hij staat en krijgt plaats toegewezen voor volgende week…(zou dat er bij ons ook zo aan toe gaan?)

Tegen dat de klokketoren aan de overkant zeven keer ‘dingggg’ laten horen heeft kan je hier op de koppen lopen en om de twee stappen andere geuren opsnuiven… vis, groeten, vlees, planten, bloemen, klaargemaakte snacks, drank,… het staat hier gewoon allemaal op een naar onze maatstaven niet gekende manier door en over elkaar… maar da’s dan waarschijnlijk ook één van de redenen waarom er hier zoveel charme in de lucht hangt… (alhoewel, wie ben ik om te vergelijken… LOL… moet zeker 20 jaar geleden zijn da’k nog een Belgische markt bezocht…)

Een paar keer twijfelend van zou-ik-of-zou-ik-niet voorbij een zuur-zoet geurend standje met wok en massa’s rode kippestukjes op houten stokjes gespiesd (nee, nee, niet de alom gekende satéstokjes, ze zien er meer uit als gewone takjes) die er als om in te bijten uitzien wanneer ze sissend en krokant gebakken uit de gloeiende olie komen… rijtje schuiven want ze zijn zeer in trek… 3 keer 200 francs (natuurlijk… meteen 3 stuks gekocht want als ’t lekker is wil ik niet nog eens 10 minuten aanschuiven ) neergeteld en HAP….. AAAGGGrrr…. Waar is die waterslang?? Ik had het kunnen weten… LOL

Zelfs zonder de zon welke tegen 8 uur reeds brandend op het witte dak van de wagen neerkijkt had ik zwetend en innerlijk oververhit de weg terug afgelegd om te stoppen bij een andere marktplaats in ’t centrum van Nouméa bij de Baie de la Moselle… een even drukke maar iets meer georganiseerd ogende markt, waar naast gelijkaardige waren als daarstraks, ook snuisterijen aan de man gebracht worden… moest het hier overlopen van toeristen, je zou kunnen denken da’t voor die groep van mensen is… maar die zijn op één hand te tellen en het is ook vlug merkbaar dat het de inlandse bevolking is die deze dingen ook werkelijk aanschaffen… instant ter plaatse gemaakte schilderijtjes van Caledonische streken aan de andere kant van ‘t eiland, schelpjuwelen, parels, pareo’s, kleurrijk bedrukte stoffen, hemden, kleedjes,… en om nu te zeggen dat ze goedkoop zijn…

Hier aan de verleiding weerstaan om opnieuw een kippestokje te kopen, wel iets anders geprobeerd (na te hebben gevraagd of ’t niet te pikant is) om mijn middagmaag te vullen voor ik de 50 km aanvang richting Zuid, richting Het Verzonken Park van de Blauwe Rivier… de vorige twee maal da’k hier was is het er wegens weeromstandigheden nooit van gekomen om dit tot mijn verbeelding sprekend landschap met eigen ogen te aanschouwen… Vroem vroem, weg ben ik…

Ingang van ’t park… grote letters dat bezoekers tegen 17 uur uit het park moeten zijn… ok… met de auto een toertje maken moet lukken in die paar resterende uren…

Kassa van ’t park… meneer… auto kan niet… de Pont de Perignant is ingestort en enkel te voet of met de fiets aan de hand te gebruiken… wagen moet aan ingang achterblijven… LAP… Gelukkig vroeg genoeg in ’t verlof langsgekomen om een nieuw bezoek te kunnen inplannen… want dit jaar wil en zal ik het landschap aanschouwen!

Ondertussen te laat om nog eens 30km af te leggen naar les Chutes de la Madeleine en net zoals op de heenweg, op de terugweg talloze keren stand gehouden om talloze foto’s te nemen van de sprookjesachtige landschappen welke 5 stappen verden nog meer sprookjesachtig lijken… gelukkig digitaal toestel… 2Gb geheugenkaart… kan foto’s kieken tegen ’t zot worden… ik kies er later de beste wel uit… en bovendien… de foto’s geven toch nooit 100% weer wat ik voel en zie op dit moment… ze zijn slechts een licht afkooksel van de realiteit maar helpen later wel vergeten stukjes terug voor de geest te halen en als het ware opnieuw te laten beleven (wanneer de heimwee naar een klein deeltje op ’t zuidelijk halfrond te groot wordt…. Hehe)

4/14/2007 : view on map : permalink : add a comment