Going North...

Deze morgen pas rond een uur of 7 linker oog opengetrokken en toch maar meteen opgestaan… deze morgen is er geen haast bij… ik vertrek op goed geluk voor een toer langs noordelijke oorden van ’t eiland maar voer m’n gastheer eerst naar de luchthaven die voor de tweede week naar Sidney vertrekt om 12:30… Tontouta ligt op de weg en was dit niet het geval geweest het zou toch het minste geweest zijn wat ik kan terugdoen voor de hopen reeds ontvangen gastvrijheid…

Iets voor tien dus in de wagen, een doodzieke Newton achterlatend, de weektrip naar Sidney werd om deze reden gisteren zelfs bijna afgelast, maar gezien 'le toutou' in goede handen achterblijft en bij ’t minste telefonisch contact zal opgenomen worden gaat Australië dan toch door…

M’n doel is om deze avond hetzelfde hotel als 5 jaar geleden op te zoeken in Bourail… een goeie 175 km rijden… Op ’t gemakje, heb een zee van tijd en kan dus rustig alle weggetjes welke ik opmerk aan een onderzoek onderwerpen… In de omgeving van Farino, waar ik vorige keer wegens tijdgebrek niet kon ronddolen, de wagen aan de kant gezet en efkes de benen gestrekt en meteen gevoeld dat de temperatuur toch niet zo aangenaam-fris is als rijden met open venster laat vermoeden… ghoh… misschien half uurtje gestapt, in de schaduw nog wel, en ik kan al uitgewrongen worden… bovendien rugzak en drinken in wagen laten liggen… totaal niet op gelet met deze ingeschatte temperatuur maar een slok lauw water zou welkom geweest zijn… De top in zicht, ’t uitkijkpunt wat eerder aangegeven stond kan niet ver meer zijn… de tanden opeen en doorbijten!... (‘k geloof zelfs da’k aan ’t hijgen en puffen geweest ben.. maar gelukkig niemand in de buurt om mij daarop te wijze… LOL)… Daar is de aanduiding… niet slecht, maar ‘k heb al beter gezien enne…? Tjiens… ‘k Dacht dat vanaf hier de twee kustlijnen zouden te zien zijn geweest… ééntje maar… om ze alle twee te zien blijkbaar eerst verder naar beneden en dan terug een nog hogere flank op… nee… dit laat ik aan mij voorbij gaan en troost mij met de gedachte dat de andere lijn er toch hetzelfde als deze zal uitzien wanneer ik er een oog zou op werpen… In vlot tempo afgedaald… en hoe gelukkig de wagen te zien waar ik weet dat er een volle fles in de kofferbak ligt… hhmmm…

Nog nooit zo vlug halve liter door m’n keelgat laten vedwijnen… en geloof me… geen druppeltje gemorst… ;-)

Voldoende bevochtigd en plots weer fris als een hoentje op de gaspedaal geduwd want de zon begint al van haar pluimen te verliezen en indien ik nog een kiekje wil schieten van le Bonhomme de Bourail (jaja, vorige keer al gezien, maar toch benieuwd hoe hij het er momenteel bij stelt…) moet ik er toch ietwat vaart achter zetten en de uitdagende zandkronkelingen links en rechts laten liggen…

Rond vijf uur hotel in zicht… nu maar hopen dat er nog een kamer is… de laatste… wel zonder airco… én 6500 franks met afslag wegens geen airco inbegrepen… maar zonder twijfelen toegehapt… sleutel in ontvangst en op weg naar de Bonhomme… op slechts een kleine 10 km hiervandaan… aw aw aw dienen duts… hij staat er nog… maar grote brokstukken zijn de afgelopen jaren van de klif afgebrokkeld en hij mag wegens te groot gevaar slechts nog vanop afstand bewonderd worden… ‘k had nochtans een speciale hoek in gedachten om een fotootje te nemen… maar ben hiervoor blijkbaar 5 jaar te laat… grote gapende openingen in de rotswand en puin alover… ziet er triestig uit… eigenaardig dat men er hier blijkbaar niet om maalt om een alom gekend “nationaal monument” niet in ere te herstellen…

Van bovenaf ziet hij er wel nog aantrekkelijk uit… van hieruit valt niets van de gelijkvloerse verwoestingen op te merken… maar de zon zit al te ver achter da wolken om een betere foto dan toen te schieten… maar ‘k kan het toch niet laten… Ook even hogerop geklauterd om te zien hoe Maria het ondertussen stelt… Ze zet er nog steeds hetzelfde uit en kijkt nog steeds met onverstoorde blik over de oceaan maar aw aw aw… hier niets van verwoestingen doch van verwaarlozing… metershoog gras onttrekken haar bijna van het gezicht… Ze heeft betere horizonten waargenomen in het verleden…

Terug in ’t hotel vlug info genomen of er nog mogelijkheid bestaat om deze avond een peddel te slaan… als ik niet bang ben in het donker en genoeg licht heb aan de bijna volle maan willen ze me er graag één te water laten tegen 600 fr per uur… hap hap en ‘k heb hem want vanavond voel ik m’n armen nog… En nog geen 10 minuten later zit ik al gelensd en wel meters van de oever… veel is er niet waar te nemen in deze duisternis maar weerspiegeling van de de maan en de krekelende, krakelende roepjes uit de oevers die het geluid van een eenzame wagen in de verte overstemmen maken dit moment zooooo heerlijk… de ene vis na de andere springt voor de boot hoog uit het water… en links… en rechts… en achter… nog even en ik weet waarom… de muggen!!! Op m’n benen, armen,… ik voel ze overal (ik denk zelfs daar waar er geen zitten… alleen de idee alleen al…) Gelukkig voor één keer zo slim geweest een tshirt aan te trekken… armen en benen in ’t water… nat, dat helpt… peddel peddel, splash splash… weer twee muggen verdronken… ben al een uur weg… tijd om terug te keren… achter mij is’t pikkedonker en de juiste weg terugvinden was achteraf bekeken niet zo vanzelfsprekend (dat weet ik dan ook weer… LOL) want over de terugweg ruim een half uur langer gedaan (aan halve snelheid, slechts één keer de verkeerde zijarm genomen en toch gelukkig niet blijven peddelen omda’k nie wou toegeven da’k eigenlijk fout gevaren was… LOL)

De warme douche doet goed… ik blijf er een eeuwigheid onder staan… voor ik mijn tanden in het avondeten zet…

4/28/2007 : view on map : permalink : add a comment