Maré... ik kwam, ik zag... en ik liep bijna weg...

Twee keer raden… opstaan met… gutsende regen… de moed zinkt in de schoenen en het ontbijt verhelpt er niet veel aan (niets zelfs)! Toch besloten om een peddel te wagen (eigenlijk enkel en alleen omdat die gratis zijn voor gasten van ’t hotel) maar al gauw van een kale reis thuisgekomen… na 5 minuten vond ik het belachelijk om al aan wal (lees : strand) te gaan en het dus eigenlijk met tegenzin een half uurtje met moeite volgehouden… de regen en de sterke stroming maken dat het hele gedoe geen greintje plezier inhoudt… vechten tegen de stroming om toch niet achteruit “gesleurd” te worden… nee, laat maar… wow wat een verschil met die nachtelijke riviertocht in Bourail… ai ai ai… tot nog toe heeft Maré mij niet kunnen bekoren… ’t zal er ongetwijfeld wel idyllisch en mooi uitzien wanneer de zon aan een blauwe hemel staat… maar dan nog… de natuur hier is niet echt wat ik er van verwacht had… zo’n tegenstelling tot l’Ile des Pins (waar ik na 3 dagen eigenlijk nog niet weg wou… lol, daar ook al niet). Het enige wat mij hier bekoort is de hartelijkheid van de Kanaakse mensen (niet in het hotel… enkel vriendelijk omdat het moet lijkt mij) langs de weg… wuiven, lachen, je staande houden voor een praatje… doet mij denken aan de bevolking in ’t noordoosten van Nieuw-Caledonië… vriendelijk-behulpzaam zonder dat onderdanigheidgevoel welk ik bij Aziatische mensen heb…

Afgerekend in ’t hotel en met de ruitenwissers vollen bak de weg op… richting luchthaven… ik hou het hier voor bekeken en wil nog deze avond hier weg zijn… geen supplement te betalen voor veranderen van vlucht… alleen… de enige vlucht voor vanavond laat zit proppensvol geboekt… er staan zelfs al 3 mensen op de wachtlijst en er wordt mij weinig hoop gegeven… met nog een hele dag voor de boeg aan een slakkengangetje de luchthaven achter mij gelaten en tussen de regenbuien door hier en daar een toch nog ietwat foto geschoten… eten en drinken gekocht in de enige winkel –man, man, wat een wirwar van goederen en mensen door elkaar, maar toch vindt ik ook dit één van de charmantste momenten tot nog toe- van ’t eiland… de paar sneden brood met hesp en confituur eet ik noodgedwongen in de wagen. De in de gids verder aangeschreven “hoogtepunten” zijn pas na lang zoeken te vinden en houden eigenlijk niet veel in… enkel bij de grootste en diepste “put” ter wereld hou ik even mijn adem in… groot kan ik niet zeggen door de imenste begroeiing, maar diep!... een gapend zwart gat zonder enige vorm van veiligheidsmaatregelen… bonk bonk gaat m’n hart wanneer ik me toch ietwat uitstrek om te trachten een foto in de diepte te nemen… maar geen risico’s… de rotsen veel te glad en duidelijke waarschuwing dat “wanneer je d’er in valt, je d’er niet uit kunt”… de foto lijkt op niets, maar ‘k heb dan toch even de adrenaline voelen stromen… en dat was een eeuwigheid geleden (’t moment net voor de benjisprong van zowat 15 jaar geleden… erg hé? LOL)

Soit, ondertussen toch de middag vol gemaakt tot rond de klok van 17:45… en zoals verwacht aan de luchthaven… ik kan hier vanavond niet weg… Dus maar naar de tweede slaapplaats, hut op rots –wat mij bij ’t boeken zo onweerstaanbaar had geleken, lijkt mij op de rit erheen niet het minst te kunnen opmonteren… maar ‘k sta ervoor en ‘k moet erdoor…)

Site Seday in Ro, volledig in ’t uiterste noorden, hartelijk welkom door de uitbaters en van zodra de hut in zicht, de omgeving, de sfeer… zijn alle zorgen van de afgelopen 30 uur als bij donderslag verdwenen… ik weet het… ge moet zot zijn om daar in te willen… maar ja… da’s nu net wat ik het mooist vind aan omgevingen als deze…

Vragen en vragen honderduit terwijl mij een meest feestelijk avondeten wordt voorgeschoteld… een smak van een moot vers gevangen vis, krokant gebakken in kruiden uit de omgeving, rijst, zoete aardappelen in olie gebakken, papaya en meloen… hmmmmm en een dessert van verse (verse!! Cfr ’t hotel ) vruchten, wel drie keer zoveel als gisteren avond… Ik weet niet wat morgen zal brengen, maar deze avond zal het moment zijn welk mij eerst voor de geest zal komen wanneer ik ooit over Maré zal spreken…

5/2/2007 : view on map : permalink : add a comment