2_0_0_7_/_0_4__________NL N_e_w____C_a_l_e_d_o_n_i_a

YES !!!

Eindelijk... ik heb ze in handen... de instapkaarten naar 't paradijs... Nog maar net iets meer dan 4.250.000 seconden (ja, ja, inderdaad, ik begon maar meteen af te tellen... lol) te gaan en ik mag België voor 5 weken vaarwel zeggen. Vijf weken welke, indien het van mij zou afhangen, gerust een eeuwigheid zouden mogen duren want ik was reeds twee maal voorheen in Nieuw Caledonie en 'k weet dus wat ik te verwachten heb... Ongeduldig afwachten om er opnieuw de sfeer en de omgeving te zien, te voelen, te ruiken, te proeven,... en verloren te lopen in ongerepte natuur. M'n geduld wordt op de proef gesteld... MAAR... ondertussen nog maar net iets minder dan 4.250.000 seconden om af te tellen...

Nog één weekje...

WOW... als alles naar wens verloopt begin ik rond deze tijd over exact één week met inchecken... Ondertussen de weersvoorspellingen aan de andere kant van de wereld in 't oog aan 't houden geweest en maar hopen dat er enige verbetering op komst is. Want hoewel cycloon Becky momenteel geen gevaar meer betekent brengt die toch regen en zware winden met zich mee... En mocht ik regen en zware winden willen.. ja, dan hoef ik hier niet eens de grens over en kan net zo goed thuis zitten... Alhoewel, da's maar bij wijze van spreken, geloof mij... LOL

Laatste voorbereidingen...

Naar aloude gewoonte toch nog tot een stuk in de nacht aan 't pakken geweest en slechts een paar uurtjes geslapen... Om 06:00... "ring ring" de wekker, veel te vroeg, zou later blijken... Het laatste brood, een laatste sneetje ham, de laatste lik confituur en zelfs niet genoeg boter voor alle boterhammen... ja de koelkast is nu echt leeg... een uur nadat ik mijn ogen optrok kan de stroom uit en de deur dicht… Pa brengt me bepakt en bezakt met de wagen tot aan Gent St Pieters, het perron van 07:29 staat er nog verlaten, tot dan nog tijd voor een laatste Belgische koffie (hhhm laatste?) en dan, na amper 20 minuutjes treinen reeds de stop in Brussel Zuid… ai ai, amper 20 minuutjes, een mens heeft geen waar meer naar zijn geld! (lol) Incheckbalie blijkt pas om 09:00 de deuren te openen… gelukkig koffiebar in de buurt… nog even de lucht opsnuiven, een babbel tussendoor, beetje de beentjes strekken nu het nog kan en flink wat kopjes koffie (deze Belgische zijn nu echt de laatste voor enkele weken… hoewel… ik treur er niet om…) om de tijd te doden… Stipt op tijd (10:25) sluit de trein de deuren en met vliegende vaart richting Parijs, nog geen 90 minuten later zit die rit er ook al op en ‘k heb niet eens de Franse grens zien passeren ;-) Voor het eerst kennis gemaakt met Charles-de-Gaulle-by-day (de vorige keren steeds een quasi verlaten CdG om 23:45 ontmoet, waar aanschuiven voor bagage inchecken vrijwel onbestaand was) en nu versta ik waarom je steeds tijdig aanwezig moet zijn… toch wel een goed uur in de rij gestaan om te horen dat alle A-zetels reeds toegewezen zijn en ik enkel nog een 48F-venster ter beschikking heb… aw aw afwachten wat dat zal geven bij ’t slapen… maar ‘k ben ondertussen wel van mijn 29,800kg (wow… die weegschaal thuis werkt dus echt perfect want ik kwam uit op 29,600kg) verlost… hierover geen zorgen meer tot in Nouméa… Op naar paspoortcontrole… geloof het of niet… maar na nog geen half uur zit ik al in taxfree… ppfff al die poespas over moeilijke controles, niets van aan! lol… en vanaf nu geen zorgen meer over mijn paspoortfoto… hehe, alleen maar hopen dat ze er bij de verdere controles ook zo over denken… fingers crossed… Vliegtuig in, voor het eerst een blik van boven op de Eiffeltoren (ghoh… van op de grond lijkt die toch groter! GRIN) en klaar –willen of niet- voor een vlucht van bijna 12 uur, geheel in de staart van ’t vliegtuig, slechts 2 zetels… welke pas net voor ‘t opstijgen door een kleine enkel-Japans-sprekende-Japanner werd ingenomen… lap… daar gaat mijn kans op een liggende vlucht… Enkel Japans sprekend maar snurken blijkt een wereldtaal te zijn, en ‘k vermelde reeds dat hij klein was ook, maar dat snurken dat kan hij voor tien!!! En smikkelen en smekken voor minstens even veel… maar mijn “Shake no shio yaki” (eerste les Japans : Gekookte zalm met rijst en gestoomde groenten), tomatentatin, Camembert, een Madeleineke en platte kaas met mango smaken mij er niet minder om! Na de laatste James Bond film, Casino Royal, oorpijn van te kleine koptelefoontje en enkele in-seat Tetris-spelletjes verder eindelijk de truc gevonden om dodo te doen… voeten tussen zetel en ’t venster, ‘t kussen op de armleuning, ’t hoofd daarop en 7 uur later wakker gemaakt worden voor ’t ontbijt… we zitten nog steeds op 37.000 voet en vliegen tegen net geen 1000 km per uur…

En maar verder vliegen

Ongeveer 20 uur (13 uur vlucht, jaja, blijkbaar veel tegenwind maar met excuses van de piloot en 7 uur tijdsverschil) en reeds een dag verder voet aan grond gezet in een druilerig Osaka… Vlekkeloos door de in-transit gekomen en een uurtje minder om mijn mails te lezen (stomme pps deed mij blijkbaar net iets te luid lachen, want Kate uit Australië, die net naast mij zat, wou wel weten wat zo grappig was… gelukkig vond ze die ook wel leuk… zag je me daar anders al zitten? lol) en er enkele te schrijven (gratis hotspots om de haverklap hier)… Tot de incheck nog wat zitten keuvelen en afscheid genomen… ze moet net iets meer naar ’t Westen… Uit-transit bij wijze van spreken nog sneller dan de in en keurig op tijd (11:30 plaatselijke tijd) vanuit een taxiënd vliegtuig 19A-zetel de controletoren in de verte zien verdwijnen… Geen ontsnappen meer mogelijk uit de Aircalin-vleugels voor de volgende 9 uur… God, ze spelen hier dezelfde film… dus maar opnieuw wat Tetris, Patience en een paar Sudoku’s voor de kip met tomatensaus, kaas en appeldessert… Nog maar een paar uurtjes wakker en toch een uiltje vangen… fluitje van een cent, hoewel… vanaf nu wil ik enkel nog F-zetels! lol. Desalniettemin moest ik toch opnieuw gewekt worden voor het avondmaal (nu ja, avondmaal… da’s een groot woord… een paar blaadjes zoet-zure sla, 4 stukjes fruit, 1 klein kaasje, een keiharde sandwich zonder boter en een kop bittere koffie waar zelfs 2 zakjes suiker en melk geen verandering konden bieden)… MAAR niets kon mij deren… op ’t scherm voor mij kan ik aflezen dat Nouméa slechts een goeie 2 uur vliegen verwijderd is… hhhmmmmmm… Flinke turbulentie maar prachtig aan de grond gezet en zelfs 2 minuten voor op schema J… het is nu 22:15 plaatselijke tijd (9 uur vroeger dan in België) en nog 19°… voelt drukkend warm maar oooh zo heerlijk… en dan die geuren welke waarschijnlijk enkel mijn neus prikkelen… een onrealistisch gevoel van thuiskomen… 1 uur 30 later zit ik al in de gehuurde Hertz… nog 42 km scheiden mij van mijn eerste slaapplaats… geen wolkje aan de lucht…

Mijn eerste nacht (na 5 jaar)

Wow wow zo raar… kippenvel… 5 jaar geleden dat ik nog op deze weg reed en ’t voelt alsof ik er in al die tijd nooit weg was, links, rechts rechtdoor tot in ’t centrum en zelfs daar met m’n ogen toe (ter geruststelling… da’s bij wijze van spreken) tot voor de deur in Quartier Latin… De deur open, en inderdaad… binnen herken ik het met moeite… maar zoals steeds voorheen koelkast proppensvol en ‘t bed kijkt uitdagend, maar met nog maar pas uuuuuren geslapen raap ik de moed om toch eerst de koffer en rugzak uit te pakken, vlug-vlug een verkwikkende douche te nemen, een cola te drinken terwijl ik het thuisfront van veilige landing op de hoogte breng en snel terugblik op de afgelopen vluchten die eigenlijk van meer dan van een leien dakje gelopen zijn… maar meer nog… ik probeer vooruit te blikken naar het onbekende en bekend wat mij de volgende maand te wachten staat… 03:00 en ik kan met moeite wachten tot het ochtendgloren… maar ‘k maak van mijn hart een steen en kruip onder het laken… voor even… want een laken is hier absoluut overbodig… ik hou het nog net uit zonder airco… Zondagochtend… ochtendgloren… hoewel?... Ochtendgloren… blijkbaar zijn de vogels hier al druk in de weer lang voor de ochtend deze term waardig is… 05:00 en een wekker van vogels van allerlei pluimage brengen uit een kortstondige droom meteen in een nieuwe… wakker worden in Nouméa!!! De voormiddag lopen luieren en kuieren in een onmiddellijke omgeving, hoofd nog in de wolken… Hoewel? Dat vliegtuig? Dat was toch gisteren? Na de middag de wagen in voor een ietwat verdere verkenning… temeer daar er voor vandaag en morgen 200 “gratis” kilometer per dag meegeleverd werd bij de wagen… Op weg naar Païta om te onderzoeken of ik deze keer een paar meer petrogliefen zou kunnen ontdekken dan vorige keer… Geen geluk, nog net dezelfde, zelfs niet ééntje meer kunnen bespeuren… Graffiti daarentegen… heeft hier, merk ik, ook al zijn intrede gedaan… gelukkig niet op de petrogliefen… Geplande keerpunt van de dag is het +/- 40 km verder gelegen La Foa, maar ‘k wil onderweg even stoppen bij een merkwaardig standbeeld/monument in Tontouta welk gisteren uit volle duisternis opdook in ’t aanschijn van mijn koplampen… Zodra de weg richting luchthaven ingereden kan ik de witte schim reeds ontwaren… en dichterbij minder majestueus dan eerst gedacht… doet mij onmiddellijk aan een Cagou denken, maar gezien dit te maken heeft met de eerste vlucht Parijs – Nouméa… en een Cagou niet kan vliegen… ‘k betwijfel het… maar ‘k kom er het fijne nog van te weten voor ik terugkeer… Rond vier uur nog rijdende naar m’n dagkeerpunt onder een steeds maar donkerder hemel… en nee, ’t is niet door vroegtijdig vallen van de nacht!... Hetgeen enkele tellen later duidelijk blijkt wanneer de eerste kleine regendrupjes mijn stoffige voorruit nog minder doorzichtig maken… gelukkig ruitenwisservloeistof rijkelijk aanwezig… maar de wissers staan nog niet stil of die kleine drupjes veranderen in bakken (lees : BAKKEN) regen uit de lucht… La Foa moet wachten… Rechtsomkeer… Ruitenwissers op topsnelheid, gaspedaal ingedrukt voor slakkengangetje en goed uit doppen kijkend richting Nouméa… ‘k Zou zeggen… een Pasen om nooit te vergeten… en niet omdat er voor ’t eerst geen eitjes waren… ;-)

'k Ken het hier (bijna) op m'n duimpje

Gisterenavond als een blok in slaap gevallen en deze morgen opnieuw met een kakofonie van getjilp, gekrijs, gekir,… whatever gewekt… en hoewel uren langer geslapen kan ik niet zeggen deze keer gelukkig te zijn geweest met het ochtendlijke concert… maar éénmaal wakker moet ik het er deze tweede feestdag dus toch maar mee stellen… hopelijk zijn ze tijdens de werkweek wat zwijgzamer… De vogels graag wat zwijgzamer en de bloedzuigende insecten wat minder hongerig… 29 kanjers van beten op mijn linker onderbeen, m’n rechter is iets meer toonbaar, maar jeuken doen ze beiden om ter meest… (Dat er nu nog eens iemand zegt da’k geen fantastisch bloed heb!! Hahahaha) Soit, geen tijd om veel te krabben want de Hertz dient voor 10:00 ingeleverd en de andere opgehaald tegen zelfde tijdstip… Ik beslis eerst de nieuwe op te halen, deze ‘thuis’ te zetten en dan de dure Hertz-vogel binnen te leveren… Twee wagen tezelfdertijd, beetje decadent, maar enkel uit veiligheidsoverwegingen… en daarenboven…Point Rouge levert eenzelfde Renault Twingo voor eenzelfde periode van tijd en zelfs nog met 1000km extra op de teller te gaan voor 65% van de concurrentie… Hoe ze ’t doen? Blijkbaar simpel… ze zijn gespecialiseerd in autoverhuur voor lokale bevolking, zitten niet op de luchthaven en azen niet op toeristen… en toch is ’t daar telkens in de rij staan… Gelukkig een wagen vanuit België gereserveerd anders kon ik hier op m’n kin kloppen… omwisselen tegen eentje met airco zit er echter jammer genoeg niet meer in… maar zonder zal ook wel te doen zijn… De weergoden zijn mij welgezind vandaag… met bijna geen regen op m’n nek de zeven kilometer van ’t kantoor naar stad terug kunnen wandelen… (ppst.. niet verder vertellen… zullen er wel een stuk of 10 geweest zijn in ’t totaal… maar ‘k wist da’k naar rechts moest… dus ik de eerste de beste straat in… en maar doorstappen… heuvel op, heuvel af… en plots… voila… doodlopend… dus maar terug tegenovergestelde richting, heuvel af, heuvel op, tot terug op een goeie 300 meter van m’n startpunt… maar nog altijd slechts piepkleine druppeltjes en ik moet echt wel goed mikken om er eentje te vangen… OK, dus maar richting stad via de hoofdweg en met een flinke bocht in de slechte richting… Zodoende via mij gekende Anse Vata, Baie des Citrons en Baie de l’Orphelinat naar de eindbestemming… onderweg twee halve liters fris door slokdarm laten lopen en waarschijnlijk minstens evenveel uitgezweet… en ondertussen toch wel een paar kilo bijgekomen wegens ’t gewicht van de door regen doordrongen kleren… mijn geluk ging halverwege in rook op… kleine druppeltjes??? LOL

Soja? Tropische temperaturen? MMjah... 1 van de 2 toch... vandaag...

Vandaag opnieuw een dag om geen hond door te sturen, maar ‘k moet toch even een steen van m’n hart maken en de 7 meter tot aan de wagen m’n haar nat laten worden (ahah hoe durf ik zoiets zwart op wit te zetten??!!... Vraag het mij niet, ik weet het niet… hahahah)… De auto in en enkele kilometer verder in de Carrefour van Dumbea op zoek naar boodschappen en op onderzoek uit… zouden ze hier misschien sojaproducten hebben? (en ikke soms een ietsepietsie beroepsmisvorming?) Awawajawaw… yep… 2 DESSERTS… chocola en caramel… elk 4 potjes van 100gr… voor een schappelijke prijs van elk 770 XPF (laat ons zeggen 6,5 euro… en ja, schappelijk… wacht als je de prijs hoort van de verse) en 2 VERSE… citroen/mango en perzik/lychee… zelfde verpakking… minder schappelijke prijs… (althans in ‘ons europees’ zicht…) namelijk elk 1.395 XPF (Bijna 12 euro!!)... zitten wel echte stukjes fruit in… alsof dat de leegte in de portemonnee verkleint… maar lege portemonnee of niet… alle vier de soorten in de mand… verder nog wat pizza, melk (gewone), ontbijtgranen, beetje fruit, ... enfin de gewone dingen des levens en op naar de kassa…, door de nog steeds plenzende regen opnieuw met druipende lokken de auto in , de raampjes goed dicht, en maar beginnen zweten... zelfs met de koeling op maximum... . Ooit… wanneer opnieuw een wagen dient gehuurd in tropische plaats… zal het er toch wel één met A/C zijn… nodig of niet… (konden mijn yofu’tjes al op temperatuur beginnen komen… nu nog kilometers te wachten voor we aan de koelkast zijn… en ik zit op hete kolen om die soeplepels van 1 euro te proeven… GRIN… zo’n potje kan ook op 2 soeplepels van 1,5 euro… maar ‘k vond die 2 wagens gisteren al decadent genoeg… dus 1 potje eerlijk verdelen over 3 soeplepels… laten mij iet of wat redelijk blijven… Thuisgekomen de potjes te koelen gezet en de pizza in de oven… oeps… die zegt niet veel… lichtjes branden maar warm worden… da’s ander koek… ok… dan maar via de pan… smaakt even lekker… en dan daarna… met ogen dicht en 7 keer overwegend om wel door te slikken of niet… hhmmja… die mango/citroen mag er zeker en vast wezen (ne keer kijken of ik er geen Belgisch patent kan op nemen… hahah)… die lychee bijt mij ook in ’t been, maar insecten bij de vleet die daar ook willen bijten… dus die tweede yofu moet tot morgen wachten…

Boulouparis en La Foa

Vandaag Boulouparis en La Foa aan de beurt… ‘k besliste nog niet onmiddellijk door te steken naar ’t volledige noorden maar deze nacht opnieuw in Nouméa te slapen… De afstand voor bezoek aan La Foa en de tussenliggende plekjes welke nog in m’n geheugen gegrift staan van 5 jaar geleden is perfect voor een daguitstap… Boulouparis… er was hier de vorige keer niets op de alcoholstokerij na, toen lekker lang moeten zoeken voor ik ze eindelijk gevonden had… en er nu met m’n ogen toe voorbij gereden… ja, voorbijgereden… gezien de flessen van vorige keer nog ongeopend in de kast staan… Verder niets bijzonders te melden… nog steeds niets… gewoon een dorp op de R1 naar het noorden… Enkele kilometer voor La Foa… de afslag naar la Plage de Ouano, ‘k herinner mij deze plaats als deze waar ‘k vorige keer een paar wegdroomfoto’s geschoten heb en wil de veranderingen over de afgelopen jaren onder de loupe nemen… De zandweg erheen roept onbevangen beelden op… die windmolen… gelukkig wist ik no precies waar die stond… anders was ik er zonder twijfel zo voorbij gereden… het huidig landschap spreekt zoooo veel minder tot m’n verbeelding… en ook het strand kilometers verder laat weinig heel van de idyllische fragmenten in m’n hoofd… ik nam er zelfs geen foto’s… verloochen de realiteit en hou vast aan paradijselijke beelden uit een verleden… Het bezoek aan het strand, waar de oceaan, wegens de droogte (??? En het goot voorbije dagen dat ’t nie schoon was in Nouméa) van de laatste maanden, plaats maakte voor dorre vlakte die niet één foto ontlokte, was van onschatbaar korte duur… La Foa… rijdend vraag ik mij af of de Passerelle eenzelfde lot beschoren zou zijn als de met graffiti besmeurde petrogliefen-site van Païta?... Bij aankomst blijkt al gauw dat dit hier niet het geval is… het lijkt alsof de tijd hier is blijven stil staan… ieder hoekje en ieder kantje ziet er nog hetzelfde uit… Zelfs Madamme van ’t hotel waar ik vorige keer een paar nachten verbleef ziet eruit alsof ze uit hetzelfde doosje komt… ze herkent me zelfs nog en vraagt hoe het leven in België er aan toe gaat (wow wow.. en ik die dacht dat ik een goed geheugen had!!) Alleen het Cultureel Centrum heeft een meer dan serieuze opknapbeurt gekregen… een prachtig ogend toeristisch centrum net naast de deur…

Niet echt wat ik van vandaag verwachte maar toch nog met een lekker einde...

Vandaag geen speciale zaken te melden… de Belgische Consul is ‘t land uit tot en met 15 mei… een week nadat ik al terug aan de slag zal zijn in Wevelgem (België – LOL)… Lap… opnieuw krijg ik hem niet te spreken… maar op z’n antwoordapparaat krijg ik het telefoonnummer van de Nederlandse te horen… die dan maar gebeld… z’n secretaresse geeft m’n vragen door en er zal terug contact met mij opgenomen worden… Mijn ander beschikbaar contact blijkt reeds sedert 2005 niet meer in Le Territoire aan de slag te zijn… GGGrrrrrr ik sta terug bij af, op nul, nada, niets, … Heb mij al lekkerder gevoeld… Voor de rest eigenlijk alleen maar een beetje doelloos voet voor voet verzet en uitgekomen bij een klein kraampje waar ze pomme cannel verkochten… met geschubde schil lijkt ie verdomd goed op een reuzegrote lychee en getiktakt koop ik er mij 3 zonder te weten of ze bij mij in de smaak zullen vallen… (haha… maar gezien ’t schijnt da’k op vakantie toch alles eet ) Ja, kijk, als je eet wat je niet kent, weet je ook niet hoe je het moet eten en de eerste was dan ook een moord bij daglicht in overvolle straat… (gelukkig kent niemand mij hier... LOL…) blijkbaar thuis te eten met mes (om eerst deftig open te snijden) en met lepeltje (op dan deftig uit te lepelen)… een lepel vol knappe pitten met ietwat van vruchtvlees omheen, vruchtvlees dat bij wijze van spreken smelt op de tong en enkel de gladde pitten achterlaat… wow WOW… hier wil ik er nog van!!

Nog te schrijven en/of te posten